donderdag 1 januari 2015

Bloeddorst: Hoofdstuk 3


3

       De Raad van de Ouderen bestond heden ten dage uit zeven leden. Zij bepaalden de regels voor de Westerse vampiergemeenschap. Dragosj was voorzitter van deze raad. Naast Diana en Julius die samen de verantwoordelijkheid voor West-Europa deelden waren er nog verantwoordelijken voor de Verenigde Staten, en Rusland. Deze vijf hadden de meeste invloed in de raad gezien het grondgebied waar ze de controle over hadden. Zij hadden een vetorecht, wat het niet altijd gemakkelijk maakte om bij een stemming tot unanimiteit van stemmen te komen. Deze kern van vijf werd eeuwen terug uitgebreid met twee bijkomende leden. De Baltische staten te samen met Scandinavië hadden nu ook een stem in de Raad net als de Zuid-Europese landen.
            Orlando was bijna zo oud als Dragosj maar had nooit kunnen tippen aan de macht en de invloed die de voorzitter had. Hij was de Amerikaanse vertegenwoordiger en gebruikte onder de vaste leden het meest gebruik van zijn vetorecht. Dit zorgde dikwijls voor verhitte discussies, waar hij zich meestal niet zoveel van aan trok. Hij luisterde stoïcijns naar de tegenargumenten om hem te kunnen overhalen en liet dan nadien laconiek weten dat hij bij zijn besluit bleef. Het was wel een man om rekening mee te houden. Qua hoeveelheid mensen die hij onder zich had, scoorde hij het hoogst. Het zou onverstandig zijn moest iemand deze man iets in de weg leggen. Dragosj was de enige die hij als zijn meerdere aanzag. Zijn zwarte stetson - die hij trouwens nooit afdeed - en zijn accent waren de enige zaken wat eventueel kon verwijzen naar zijn geboorteland, ofwel kon hij de typische kenmerken van zijn volk goed verbergen. Hij hield ervan om een waas van geheimzinnigheid rond zich te laten hangen en was zeker niet het helderste zonnetje in huis, niettegenstaande zijn naam dat zou laten uitschemeren   
            Rusland had sinds tijden een vrouw gekozen om zich te laten vertegenwoordigen. Anushka was allesbehalve wat haar naam betekende. ‘Genadig’ was een woord die niet in haar vocabularium was opgenomen. Zij was iemand van de harde lijn die steeds voorstander was krachtdadig op te treden tegen schendingen van de regels. Het vetorecht werd dikwijls gebruikt om haar op andere gedachten te brengen. Anushka was een Slavische schoonheid. Met uitgesproken jukbeenderen en mysterieuze onschuldige ogen had zij al dikwijls iemand op het verkeerde been gezet. Ofwel was ze zich niet van haar schoonheid bewust ofwel was het haar bedoeling om zo over te komen. Daarentegen stond dat ze zeker en vast de prijs had gewonnen voor de slechtst geklede vampier. Men fluisterde dat ze lesbisch was, maar dat waren meestal opmerkingen van mannen die een blauwtje bij haar hadden gelopen. De waarheid was dat zij van beide walletjes at en haar beste vrienden wisten dit en maakten daar geen punt van.
            De Baltische staten en Scandinavië hadden een echte Noorman gekozen. Rolf was twee meter tien en had de schouders van een rugbyspeler en spieren waar een bodybuilder jaloers op zou zijn. Hij was blond met een kleur als rijp koren en zijn ogen waren hemelsblauw. Hij lachte ook veel. Blijkbaar was hij een heel gelukkige vampier. Zijn vrouwelijke aanhang zou daar misschien ook voor tussen zitten, alhoewel menige man niet eens zo’n groep groupies aan zou kunnen. Rolf bleef er echter onverstoorbaar onder en verhief bijna nooit zijn zachte stem. Als hij echter met zijn grote vuist op tafel sloeg als teken dat hij met iets niet akkoord ging, was zelf Dragosj op zijn hoede voor deze reus uit het Noorden.
            Dat Fiametta uit Italië afkomst was, zou niemand verwonderen. Ze waaide altijd binnen als een storm en kon een met haar vurig voorkomen bijna een dode tot leven wekken. Ze was echter heel dodelijk voor de levenden die haar iets in de weg legden. Fiametta was ervoor bekend in haar eerste jaren als vampier werkelijke bloedbaden onder de mensenpopulatie te hebben aangericht vooraleer ze haar dorst onder controle kreeg. Zij had door de eeuwen heen haar stempel kunnen drukken op de vampiergemeenschap in Zuid-Europa. Niet iedereen kon haar tempo evenaren, maar elke vampier uit haar streek wist dat zij haar leven op het spel zou zetten als iemand uit haar gebied in gevaar zou verkeren.
            Julius en Diana verdeelden hun verantwoordelijkheid over West-Europa. Door het feit dat zijn veel met elkaar te maken hadden, waren ze tenslotte verliefd op elkaar geworden. Zij houden echter wel het werk en hun relatie gescheiden, daar waren ze veel te nuchter voor. Julius die vroeger Jules noemde als sterveling was van Franse afkomst en niettegenstaande hij uit het land kwam die ‘l’amour’ meende uitgevonden te hebben, was hij niet echt een romanticus.
            Diana had in haar mensenleven ook een andere naam gehad. Vanwege haar bewondering voor de Romeinse mythologie had ze als nachtwandelaar de naam Diana verkozen buiten haar Duitse geboortenaam Brigitta. Niettegenstaande er velen wisten dat zij ooit Brigitta had geheten, zou niemand haar aanspreken met die naam. Niet alleen omdat het nu eenmaal de gewoonte was om met een nieuwe naam in het bloed gedoopt te zijn, maar ook omdat Diana nogal opvliegend was en dit feit liefst zou bestraffen met een bloedige dood.
            Iedereen had de boodschap van Markus ontvangen en hield zich klaar om de vergadering bij te wonen. Gezien zij een moderne vampiergemeenschap waren, gebeurde deze vergaderingen via een beveiligde satellietverbinding. Dragosj had zich in de stoel van de voorzitter gezeteld en aan zijn linkse zijde zat Diana, aan zijn andere zijde Julius, die moeite moest doen om zijn afkeer te verbergen. Diana had haar wenkbrauwen gefronst toen zij zijn mond in een streep zag vertrekken toen Dragosj hem de hand bood, die hij zichtbaar tegen zijn zin drukte.
            Dragosj stamde af van een heel oud Europees geslacht. Men beweerde dat hij van Vlad Tepes afstamde, de persoon waaraan Bram Stoker de romanfiguur Dracula ontleende. Er waren zelf enkele stemmen die beweerden dat hij Vlad Tepes zelf was. Julius vermoedde dat Dragosj zelf dat gerucht had rondgestrooid om met deze informatie zijn functie nog meer naam en faam te geven. Het was echter wel een feit dat hij uit de streek van Transylvanië kwam, een landsdeel dat ooit nog in Hongaarse handen was geweest maar nu een deel van Roemenië was. Dat hij daar ook een kasteel bezat, gaf het gerucht van zijn afstamming nog meer waarheidsgehalte. Niettegenstaande hij een vampier was die gebruik maakte van de technologische vooruitgang, hield hij aan de oude gebruiken. Iedereen was het er absoluut over eens dat hij in zijn mensenleven iemand van adel moest geweest zijn.
            De schermen waren aangezet door Markus, die er voor gezorgd had dat de satellietverbinding op tijd in orde kwam. Daarna had hij in alle eerbied voor de geheime aard van deze samenkomst de zaal verlaten. Alle leden waren ‘online’ en de flatscreens toonden vier zenuwachtige leden. Het nieuws over de dood van Milosj en zijn lijfwachten was hen reeds ter ore gekomen en iedereen wist dat het vertrouwen tussen de verschillende gebieden onder druk zou komen. Het was geen geheim dat de relaties tussen de zeven nachtwandelaars soms heel gespannen waren. Dragosj had altijd gezorgd voor katalysator tussen hen. De moorden had die broze eenheid op losse schroeven gezet.
            ‘Ik verklaar de vergadering  de vergadering voor geopend,’ startte Dragosj de meeting. ‘Voor de notulen die digitaal opgenomen worden, stel ik vast dat ieder lid van de Raad van de Ouderen aanwezig is. Het enige onderwerp van de vergadering is de…de bloedige moord op Milosj en zijn twee bodyguards. Het doel is een oplossing te vinden om de dader op te sporen en levend te vangen en voor de Raad te brengen.’
            ‘Per favore? Alstublieft? Hoor ik het goed, levend? Als ik die kerel eerst in handen krijg, zal ik je zijn hoofd brengen om te ondervragen!’ Fiametta’s stem klonk alsof ze lichamelijk aanwezig was in de vergaderzaal. Ze klonk woedend en moest die kwaadheid ventileren. ‘Laten wij dat maar zo gebeuren dat een van onze beste mensen in stukken wordt gescheurd als een prooi. Mooi niet, zou ik zeggen en diegene die het niet met me eens is, moet het maar zeggen!’
            Dragosj tikte met zijn lange gemanicuurde nagels op het lak van het tafelblad van de zwarte vergadertafel. ‘Fiametta, Fiametta,…IK ben het daarmee niet eens. Het is heel triest en ikzelf voel me persoonlijk door deze moord aangevallen. Zoals jullie weten, was Milosj een van de kandidaten voor de opvolging van voorzitter van de Raad. Hij was ook de enige kandidaat die buiten onze eigen rangen werd verkozen door het volk. Dat mogen we niet vergeten en moeten we eren. Dus vooraleer we nog zo’n…meningsuiting – Dragosj koos altijd zijn woorden zorgvuldig – krijgen, laat ons kalm blijven en de zaken nuchter bekijken. Het is de enige manier om vlug tot een besluit en oplossing te komen. Orlando, ik zie dat jij het woord wil. Met deze geef ik je toestemming om te spreken.
            Fiametta beet op haar lippen. Zij had gesproken zonder toestemming en Dragosj peperde het haar beleefd maar met nadruk in. Ze zou moeten opletten en minder impulsief reageren. Eerbied was een van de deugden die Dragosj hoog in zijn vaandel droeg.
            Orlando schraapte even zijn keel vooraleer hij het woord nam. ‘De eerste en belangrijkste vraag die we ons moeten stellen is: Hoe kan een man als Milosj die een van onze sterkste vertegenwoordigers van ons ras was, niet te vergeten te samen met twee van de beste beveiligingsmensen, het heeft moeten afleggen tegen…nou ja, tegen wie hen heeft vermoord? Ik denk als we die vraag kunnen beantwoorden, we in de goede richting zullen zitten om de dader of daders te vinden.’
            ‘Correct, mijn beste Orlanda. Je inzicht getuigd van nuchterheid en intelligentie. Wat ik natuurlijk ten zeerste waardeer.’ Dragosj fronste zijn wenkbrauwen terwijl hij zijn beide lange handen over elkaar legde. ‘Daarom, beste Fiametta, wil ik als we iemand op het spoor komen, hem levend hebben. Als er meer dan één dader is, wil ik niet riskeren dat de rest van de groep lustig verder gaat met moorden. Ja, Anushka, wat had jij willen zeggen?’
            ‘Privyet, hallo! Waarom denken we dat de moordenaar het specifiek op ons volk heeft voorzien. Het kan toevallig zijn dat hij Milosj heeft uitgekozen. Misschien kan Milosj op een of andere manier dit uitgelokt hebben. We weten dat hij de koppigste onder zijn soort was. Als de dader nu iets van hem nodig had en niet heeft gekregen? Is er iets verdwenen uit zijn huis aan de Kaai?’
            Dragosj consulteerde een blad die hij voor zich had liggen. ‘Dat is moeilijk te zeggen want we bezitten niet over een inventaris van zijn bezittingen. Voor zover zijn beste vrienden dit konden weten, is er niets vermist. Maar…ja, Rolf?’
            De grote Noor had zijn het woord gevraagd door zijn reuzenhand op te steken. De hand van Fiametta,  de kleinste van de groep, kon er waarschijnlijk drie keer in. ‘Is de dader zelf gewond geraakt. Wat ik daarmee bedoel, is er bloed gevonden die niet van Julius of zijn mannen is. Het zou misschien niet veel zijn, maar als we dat hadden, zouden we onze menselijke connecties kunnen aanspreken.’          
            Een grote zucht ontsnapte Dragosj. ‘Helaas, neen, ik had daar ook al aan gedacht en heb juist voor de vergadering begon de uitslag van de bloedstalen ontvangen. Geen vreemd bloed. Iemand anders nog ideeën?’
            Iedereen zag plotseling dat er commotie was op het scherm van de vertegenwoordiger voor Zuid-Europa. Fiametta was afgeleid door iemand die blijkbaar buiten het scherm haar aandacht vroeg. Men hoorde de radde spraak van het Italiaans en wachtte op de uitleg van het raadslid. Normaal gezien mocht men de leden van de raad niet storen tijdens een vergadering. Niemand zou zonder reden deze regel overtreden. Dit moest ernstig zijn.
            ‘Presidente, raadsvoorzitter, ik krijg hier juist de melding van mijn adjunct dat er zich in Firenze een gelijkaardig incident heeft voorgedaan. Een kleine gemeenschap van ongeveer twintig van onze mensen zijn tijdens een viering van iemands tweede eeuwfeest uitgemoord. De beschrijving van de plaats delict die ik zojuist binnenkreeg is identiek aan de moord op Milosj en zijn mannen.’
            Julius die zich noch niet had laten horen, sprong op. ‘Dat kan toch niet waar zijn. Men heeft het dus wel degelijk op ons gemunt. Dit kan geen toeval meer zijn.’
            Diana die ook was opgestaan, probeerde hem te kalmeren, maar dat lukte haar niet goed. Met luide en opgewonden stem sprak Julius iedereen toe. ‘We moeten iedereen waarschuwen. Als we op onze hoede zijn, hebben we een grotere kans omdat monster bij de lurven te kunnen vatten. Er is geen tijd te verliezen.’ Hij keek naar Dragosj, wetende dat hij zijn bevoegdheden te buiten was gegaan, maar wou geen stap achteruit doen en was niet van plan om zich daarvoor te verontschuldigen.’
            ‘Oké, je hebt gelijk, Julius. Orlando, Anushka, Rolf en Fiametta, waarschuw iedereen die je direct te pakken kan krijgen en dat ze het nieuws doorvertellen. Ikzelf, Julius en Diana zorgen hier voor onze regio. Ik weet wel dat wij geen alarmfases hebben, maar dit zou dan de hoogste fase moeten zijn. Er moeten ook maatregelen getroffen worden om de slaapplaatsen te beveiligen tijdens de dag. We kunnen niets over het hoofd zien. Markus zal jullie laten weten als ik jullie terug wil horen. Ik verklaar deze vergadering voor gesloten.’
            De schermen werden een voor een zwart en iedereen spoedde zich weg om hun opgelegde taak uit te voeren. Er was nog geen paniek, maar veel scheelde het niet. Iemand had het op het vampiervolk voorzien en ze hadden geen enkel spoor. Zoveel was duidelijk!


© Rudi J.P. Lejaeghere 01/01/2015
             


             

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen