donderdag 12 februari 2015

De vrouw in het rood: Deel 40
















40.

            Frau Bertha had moeite nog geld gespaard om deze onderneming te doen slagen. Katarina was haar er heel dankbaar voor. ‘Je bent een echte vriendin, Bertha, ik zal nooit vergeten dat je moeder en mij hebt geholpen.’ Ze nam de Duitse vrouw dicht en kuste haar vriendschappelijk op de wang.
            ‘Ach, kind, dat is toch normaal, waar zijn vrienden voor. Maar laten we ons klaarmaken om Thérèse te ondervragen. Onze mannen kunnen hier elk ogenblik aankomen. Heb je jouw apparaatje bij.’
            Bertha had Katarina een mondmicrofoon bezorgd die draadloos verbonden was met een omvormer. Deze zou haar stem veranderen in een rasechte basstem en die terug weergeven door een aantal geluidsboxen die in de verhoorkamer waren vastgemaakt. Thérèse zou nooit weten dat zij Katarina voor had.
            Katarina had zelf voor haar kledij gezorgd. Ze had gekozen voor een mannenkostuum die misschien wat ruim zat, maar daardoor haar vrouwelijke kenmerken wat verdoezelde. De valse buik, een kussen die ze onder het hemd droeg, zorgde ook dat deze vermomming heel goed was. Ze kreeg van Frau Bertha een holster en een pistool om de verkledingact volledig te maken. Haar lange haar was opgebonden en in een knotje onder een vilthoed weggeborgen. Voor haar gezicht droeg ze een masker die enkel haar ogen en mond vrijliet en waarin de microfoon waar ze door sprak, was vastgemaakt.
            Frau Bertha had haar gevraagd of ze een echt wapen of een fake exemplaar wou hebben. Katarina had kordaat geopteerd voor een echt en ze wou het ook geladen. Haar Duitse vriendin had de wenkbrauwen gefronst. Katarina had beloofd dat ze Madame Dupont geen kwaad wilde aandoen. Ze had wel nog een verrassing in petto moest ze toch nog dwarsliggen. Trouwens, op aanraden van haar moeder, had ze al van haar zestiende schietlessen genomen. Ze kon met een pistool overweg.
            De beide vrouwen hoorden in de achtergrond wat geluiden wat erop duidde dat Helmut en de rest was gearriveerd. Een paar minuten later werd de nog slapende vrouw binnengebracht in de rolstoel. Jean-Pierre kuste Katarina op de wang en fluisterde dat alles zonder problemen was verlopen en dat de vrouw geen haartje was gekrenkt.
            Toen de ontvoerde vrouw uit de rolstoel in een zetel die al klaar stond was vastgemaakt werd met touwen zodanig dat ze er niet kon uitvallen, hadden de mannen zich samen met Frau Hofmeister uit de voeten gemaakt. Ze zouden het allemaal volgen in de kamer daarnaast op een videoscherm dat verbonden was met een paar camera’s in de kamer. Het kon niet lang meer duren vooraleer de ontvoerde vrouw wakker zou komen, had Helmut haar nog meegegeven vooraleer hij de kamer verliet. Katarina voelde haar hart in haar borst kloppen. Zij had nog nooit op deze wijze mensen behandelt, maar voor haar moeder zou ze alles doen. Ze vroeg zich even af, of alles dan wel alles betekende. Zou ze mensen kwetsen om haar moeder te redden? Ze had geen tijd om zich een antwoord voor te stellen, want Madame Dupont kreunde en begon haar hoofd te bewegen. Het zou nog wel een paar minuutjes duren vooraleer ze volledig wakker zou zijn.
            Frau Bertha had haar aangeraden om niet te wachten tot ze volledig bij haar positieven zou zijn. Het beste was haar vanaf het begin te desoriënteren. Katarina wist dat Madame Dupont hiermee een trauma zou oplopen. Nu kreeg ze toch een half antwoord op haar eerdere vraag. Ja, daarmee kon ze leven als daarmee het leven van haar moeder zou gered zijn.
‘Je bent nu in onze handen,’ klonk het als een zware basstem door de geluidsboxen. ‘Als je leven je waard is dan zal ze je onze vragen in waarheid beantwoorden. Begrepen?’
Katarina probeerde als een man te lopen. Ze had dat voordien wat geoefend en had daarmee nogal wat moeite. Bertha Hofmeister had toen plots gelachen en gezegd dat ze haar de oplossing zou bezorgen. Ze was na een tijdje met een grote dildo in haar handen teruggekeerd. Katarina had haar met grote ogen aangekeken, niet wetende of ze nu moest lachen of wenen.
‘Neen, nu is daar gewoon geen tijd voor, als je daaraan denkt. Maar het is wel functioneel als het vastmaakt op de juiste plaats. Ik denk niet dat je nog als een mannequin zult lopen. Ze hadden het getest en toen hadden ze wel gelachen, maar het werkte inderdaad.
Thérèse Dupont keek verdwaasd rondom haar en probeerde te begrijpen wat er gebeurde. ‘Waar ben ik…wie zijn jullie? Waarom ben ik vastgebonden?’ Haar stem sloeg over van de schrik toen ze de gemaskerde persoon voor haar zag.
‘Ik zeg het je nog een keer,’ Katarina haalde haar wapen boven en stopte het tegen de neus van de angstige vrouw. ‘Je beantwoord onze vragen of je bekoopt het met je leven.’ Ze hadden vooraf wat geoefend, wat ze zouden zeggen, maar Katarina was door de spanning bijna alles vergeten.
‘Als je misschien zou denken dat we bluffen, denk dan maar eens aan je vriend Monsieur Charles. Die dacht ook dat we het niet meenden. We hebben hem een kogel door het hoofd gejaagd voor deze stommiteit. Probeer slimmer te zijn als hem of …’ De dreiging was volledig. Thérèse begon te schudden en te beven. De tranen liepen langs haar gezicht en haar adem kwam in horten en stoten.
‘Wat heb ik jullie misdaan? Wat willen jullie? Als het geld is, dan is dit geen probleem, maar alsjeblieft laat mij leven, alsjeblieft, ik geef jullie alles wat je wilt.’
Katarina had even haar adem ingehouden. Het was nu of nooit. De vraag zou moeten gesteld worden. ‘Waar is de tape van de Barones? We kunnen we die vinden?’
De vrouw keek even verbaasd. Ze had eerder verwacht dat ze ontvoerd was om geld. Ze was trouwens niet onbemiddeld en dat was algemeen bekend.
‘De tape…hoe, hh…hoe bedoel je?’ struikelde ze beangstigd over haar woorden.
Een luid pistoolschot klonk door de ruimte. Daarom moest het pistool geladen zijn. Katarina had het afgeschoten op de muur achter de gebonden vrouw. Het geluid moet oorverdovend geweest zijn naast de oren van de vrouw.
‘In mijn slaapkamer, in mijn slaapkamer, alsjeblieft, ik wil niet sterven.’ De vrouw huilde nu onbedaard.
‘Waar in je slaapkamer? Vooruit, vertel op of straks gaat de volgende kogel door jou hoofd in plaats van in de muur.’ Katarina wist dat ze moest doorzetten, niettegenstaande ze medelijden voelde voor de vrouw.
‘In mijn nachtkastje, je kan het gewoon gaan halen, het is gewoon open. Ik zweer het… op het hoofd… van mijn man zaliger… dat ik de waarheid spreek.’ Het kwam er in horten en stoten uit.
Katarina duwde het hoofd van de vrouw omhoog met de loop van het pistool. ‘Je moet niet denken dat we van gisteren zijn. Er is beveiliging in je huis. Dat kan niet anders voor zo’n rijke vrouw zoals jij bent. Hoe schakelen we die uit?’ Ze duwde hard met de loop onder de kin van Thérèse Dupont. Haar ogen puilden uit van pure doodsangst.
‘Ik heb de sleutel van de voordeur bij me…eens je binnen bent…281260…de code…in te toetsen op het paneel aan…je linkerkant. Dat is alles…ik…’ Het hoofd van de vrouw viel slap naar de linkerkant. Vlug tastte Katarina naar haar pols. Ze zuchtte opgelucht. Madame Dupont was flauwgevallen.
Op haar teken, kwam iedereen de kamer binnen. Helmut had een injectiespuit bij die hij leeg spoot in de arm van de ontvoerde vrouw. Ze zou een tijdje slapen. Genoeg om hen toe te laten om de tape te gaan halen en de vrouw op haar bed in haar kamer te deponeren. Ze zouden een briefje achterlaten dat ze moest zwijgen over haar ontvoering en over de tape. Anders zouden ze haar toch nog vinden om haar uiteindelijk toch te vermoorden.


© Rudi J.P. Lejaeghere

07/02/2015

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen