donderdag 16 april 2015

De vrouw in het rood: Deel 49















49.

            Uiteindelijk verlieten ze de parking van het Carlton zonder dat er iemand problemen had gemaakt. Beide ontvoerde mensen konden weinig uitvoeren tegen de voorzorgsmaatregelen die de gangster hadden genomen. Ze werden terug geboeid en gekneveld zodanig dat ze niet konden communiceren.
            De tocht met de auto duurde zowat een uur. De auto stopte in de omstreken van Parijs. Een lange oprijlaan leidde naar een woonst. Deze woning was vanwege de bomen die de weg aflijnden, weggestoken in een zee van groen. Nadat de gangsters hun codewoord aan de poort hadden ingesproken, draaide de beide delen van de poort open en konden ze hun tocht verder zetten.
            De auto stopte voor een woning gebouwd in de Victoriaanse stijl, een uitzondering op de gebouwen die men hier in de streek kon vinden. Het maakte noch Jean-Pierre noch Katarina veel uit. Ze voelden zich gevangen en een of ander huis zou hun gevoel omtrent deze gebeurtenis niet veranderen.
            De auto hield halt voor een bijgebouw van het grote huis. De leider van de boeven leidde hen binnen in het huis, terwijl zijn handlangers bij de auto bleven.
            Zonder oponthoud, leidde hij hen naar de tweede verdieping.
            ‘Ik ben ervan overtuigd dat jullie meer weten dan jullie vertellen, maar wees gerust, voor de zon gaat slapen, zullen jullie mij de waarheid vertellen.’ De stem van de pedante gangster bracht hen weer naar de pijnlijke werkelijkheid.
            ‘Sorry, Katarina, maar jullie tocht kan hier eindigen. De derde tape is belangrijk, maar jullie weten volgens mij meer dan jullie zeggen. Hier mogen jullie zoveel gillen of roepen, niemand zal jullie te hulp snellen’
            Zowel Katarina als Jean-Pierre voelden dat dit geen loze praat was. Als er nu niets gebeurde, zou dit hun zwanenzang zijn. Jean-Pierre keek naar Katarina. Wat hij voelde oversteeg angst of paniek. Het enige waar hij aan kon denken was Katarina. Haar welzijn was voor hem veel belangrijker dan zijn eigen gezondheid. Hij hield van haar en voor haar wilde hij sterven, maar hij hoopte uit het diepst van zijn hart dat zijn dood niet tevergeefs zou zijn.
            Katarina echter reageerde echter heel vreemd. Ze keek de gangster recht in zijn ogen en maakte onverstaanbare geluiden door het feit dat ze gekneveld was.
            ‘Heb je nog iets te zeggen, vooraleer ik jullie de beginselen van waterboarding ga uitleggen. Ik kan je verzekeren, dat niemand deze methodes kan weerstaan. Ondanks het feit dat je niet echt verdrinkt, voelt het wel zo. De paniek die je lichaam ervaart is niet te beschrijven. Vele sterkere mensen hebben zich gewonnen moeten geven na deze behandeling.’
            Beide handlangers hadden ondertussen niet stilgezeten. Ze hadden in de badkamer het bad laten vollopen. Zonder te wachten en onder gedempte kreten trokken ze Jean-Pierre naar de badkamer. Katarina werd ook recht getrokken en op een stoel gedeponeerd naast het bad.
            Jean-Pierre wist dat hij nu echt zou sterven. Dit waren zijn laatste ogenblikken. Hij was meegegaan in een avontuur die slecht zou eindigen. Men zou hem de ergste marteling laten ondergaan die er bestond. Hij had over deze foltering gelezen. Niemand kon deze beproeving weerstaan, iedereen viel voor deze manier van overtuiging. Een paar minuten met een natte handdoek over het gezicht en het water die over het gelaat werd gegoten werd een doodservaring.
Men probeerde bij het eerste vocht die door de doek kwam om te blijven ademen. Maar de voortdurende stroom van water maakte dit gewoon onmogelijk.  De eerste dertig seconden kon ieder mens overleven. Maar na een korte onderbreking werd een herhaling van deze procedure iets wat met niets te vergelijken was. Het lichaam kon zich niet meer verzetten tegen deze marteling. De geest werd na een paar herhalingen van deze methode gebroken. Deze gangsters wisten hoe ze iemand moesten kapotmaken.
            ‘Ik ga je vriend beetje bij beetje verdrinken, Katarina. Als je van hem houdt, dan zeg je ons, hoe we in contact kunnen komen met die zogezegde Generaal of wie ook die derde tape in zijn bezit heeft. Het is de ultieme kans.’
            Katarina mompelde onverstaanbare geluiden en leek volledig in paniek te zijn. ‘Heb je nog iets te zeggen, misschien, vooraleer we je vriendje verdrinken?’ De gangster scheen er zin in te hebben. Hij deed een teken naar een van zijn handlangers.
            Die kwam achter Katarina staan en deed haar knevel van voor haar gezicht weg.
            Katarina nam een grote slok van de verse zuurstof die beschikbaar kwam toen ze haar knevel afnamen.
            ‘Ik wil je alles vertellen, de waarheid.’
            De leider trok zijn wenkbrauwen op. ‘Nu wil je beginnen te zingen, mijn liefje. Ik verzeker je, dat ik geen loze bedreigingen maak. Je vriendje gaat eraan als je niet het liedje zingt die we willen horen. Begrijp je wel goed wat zeg?’
            Katarina knikte met een overtuiging alsof haar eigen leven ervan afhing.
            ‘Oké, laat maar horen, we zijn een en al oor, liefje.’
            ‘Alstublieft,’ Katarina moest even adem halen vooraleer ze verder ging, ‘mag ik even een glas water vooraleer ik verder vertel, ik voel me namelijk niet zo goed.’
            De gangster glimlachte. ‘Geen probleem, Katarina. Laat een glas water niet in de weg staan van de waarheid. Maar ik waarschuw je, als ik niet tevreden ben over wat je verteld, zal ik je laten stikken in dat beetje water dat je nu vraagt. Capisce!’      
            Ondanks de interventie van Katarina maakte de paniek zich meester van het lichaam van Jean-Pierre en de doodsvrees stond in zijn ogen te lezen. Hij begreep het helemaal niet meer wat er gebeurde toen plots de hel losbrak.

© Rudi J.P. Lejaeghere
09/04/2015


Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen