donderdag 23 april 2015

De vrouw in het rood: Deel 50















50.

            De deur van de slaapkamer die naar de badkamer leidde, vloog uit de hengsels en tegelijkertijd vloog het venster van de badkamer aan diggelen. Het voorwerp die naar binnen werd geworpen, begon geweldig te roken.
            Katarina had de tegenwoordigheid van geest om zich van haar stoel op de grond te werpen. Geen seconde te vroeg want de leider van de gangster had vliegensvlug zijn pistool getrokken en schoot wild in het rond. Gelukkig had men Jean-Pierre nog niet in het bad gedeponeerd, want de gangster die hem vasthad, liet hem op de grond vallen toen zijn baas begon te schieten.
            Een van de kogels raakte de man die Jean-Pierre had vastgehouden in de keel en hij zonk op de knieën terwijl het bloed uit zijn mond en uit de wonde liep. Hij zakte opzij op de grond terwijl hij met alle macht zijn handen tegen zijn keel drukte in de hoop dat dit zou helpen.
            Jean-Pierre die op zijn zij lag en de man zo goed als in de ogen keek, wist dat als deze man in de komende minuten geen hulp zou krijgen, hij zou sterven. Het was duidelijk dat zijn longen volliepen met bloed. Zijn adem kwam in horten en stoten en zijn ogen stonden wijd open in doodsangst. 
            Je kon bijna niets meer onderscheiden. De rook werkte gelukkig niet op de adem, anders had het er voor Jean-Pierre slecht uitgezien, die nog altijd gekneveld was. Katarina hoorde overal geluiden die ze niet kon thuiswijzen. Ze dacht dat ze schaduwen door de rook zag bewegen, maar het kan ook haar verbeelding zijn.
            Een van de slachtoffers van de schoten van de gangster was de spiegel in de badkamer. Niemand was er door gewond geraakt, maar Katarina had een van de scherven niet ver van haar op de grond zien vallen, voor dat de rook de badkamer had gevuld. Gedurende de momenten dat de rook de badkamer vulde, had zij de scherf gebruikt om haar boeien door te snijden. Ze had geluk. Ondanks het feit dat ze haar een paar keer een snede toebracht, kon ze haar boeien lossnijden. Ze sloop met bebloede handen over de vloer naar Jean-Pierre toe die ze ook van zijn boeien en knevel ontdeed.
            Toen de rook begon op te trekken, kregen de schaduwen vastere vorm en zag ze drie tot de tanden gewapende soldaten. Een van hen hield de wacht in de slaapkamer, een andere had de leider onder bedwang. Een derde boog zich juist over de tweede handlanger, die blijkbaar ook gedood was.
            De man in de slaapkamer gaf een bericht door in een draagbare mobilofoon. ‘Alles veilig. Geen slachtoffers in ons kamp. Twee doden bij de tegenpartij.’ Blijkbaar was dit voldoende want meer wou hij niet kwijt aan de persoon aan de andere kant.
            Jean-Pierre en Katarina waren nog niet van de verrassing bekomen, toen Generaal Tavernier binnen kwam gewandeld. ‘Blij jullie levend te zien, vrienden. Het zendertje heeft goed gewerkt en onze richtmicrofoon heeft alles kunnen volgen. Ik ben blij dat Katarina ons het sein heeft kunnen geven, het was ander misschien heel anders verlopen.’
            De verbaasde blik van Jean-Pierre naar Katarina werd met een glimlach beantwoord. Ze kuste hem in volle publiek van de aanwezige soldaten op de lippen. ‘Ik heb het zendertje nog kunnen inslikken, door te veinzen dat ik viel tegen het nachtkastje in het Carlton.’
            Dat verklaarde natuurlijk waarom de soldaten juist op tijd binnen waren gevallen. Het kon inderdaad helemaal anders uitgedraaid zijn, had Katarina deze list niet kunnen gebruiken. Jean-Pierre mocht er niet aan denken. Hij keek nog even naar het bad dat gevuld was en de handdoek en de kan met water die op de kant van het bad stond.
            ‘Generaal, waarom hebt u een van de diskettes uit onze kamer weggenomen?’ vroeg Katarina verontwaardigd. Ze was nu wel blij gered te zijn door hem en zijn soldaten, maar het zou misschien nooit zo ver zijn gekomen, waren alle diskettes door de gangster gevonden.
            De Generaal keek haar even verontwaardigd aan. ‘Op mijn woord van eer, Katarina, ik heb niets uit jullie kamer weggenomen. Ik veronderstelde toen ik hoorde dat er een ontbrak dat jullie die ergens anders verborgen hadden.’
            Katarina schudde heftig met haar hoofd. ‘Neen, ik zou dit nooit doen. Ik acht ons leven meer waard dan een domme diskette.’
            Was de aandacht van de soldaat afgeleid door de discussie tussen de Generaal en Katarina, wie weet, maar het gebeurde razend snel. De gangster met de handschoenen, kon zijn ellenboog in het gezicht van de man slaan en in de zelfde beweging trok hij het tweede pistool van de man en hield hij het tegen het hoofd van de man. ‘Niemand een beweging of de soldaat sterft. Werp jullie wapens op de grond’ Hij ontwapende de man die hij onder vuur had vliegensvlug.
            De overgebleven boef zwaaide met zijn vrije hand naar de Generaal en de andere soldaat dat zij de weg naar de deur van de slaapkamer moesten vrijmaken. Deze konden dan ook niet anders dan voldoen aan de eisen van de gangster.
            ‘Misschien is op dit moment twee diskettes beter dan drie. Daar kan ik voorlopig vrede mee hebben, maar dat je mijn twee beste mannen hebt neergelegd, dat kan ik niet vergeven.’ Hij duwde de man voor hem in de rug zodat hij in de armen van de Generaal en zijn vriend tuimelde.
            Jean-Pierre zag hem zijn pistool richten naar Katarina en zonder een moment te aarzelen sprong hij in de vuurlijn om Katarina te redden. Een schot weerklonk en de schreeuw van Jean-Pierre die daarop klonk was het enige wat de gangster nodig had om zich uit de voeten te maken.
            ‘Neen,’ Katarina zag Jean-Pierre voor de tweede keer in zo’n korte tijd tegen de vloer gaan. Deze keer had de man niet gemist. Op het hemd van haar vriend verscheen een bloedrode vlek en Jean-Pierre bewoog niet meer.

© Rudi J.P. Lejaeghere
16/04/2015
           

            

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen