vrijdag 19 juni 2015

Requiem: Hoofdstuk 25 (1e deel)








25



            Na het bezoekje bij Gerekko waren we bij Stephen in het Oji gestrand. Gekko was trouwens het liefst alleen als hij zich op een nieuwe opdracht stortte en onze aanwezigheid, al was die goedbedoeld, zou hem enkel enerveren en afleiden. Wist ik uit ervaring! Vooraleer we ons elk naar onze thuisstek begaven, wilden we er zeker van zijn dat alles in orde was met Stephen. Moest er iemand bij hem blijven na de emotionele momenten van de laatste dagen? Nauwelijks een kwartier later, we hadden juist besloten dat onze vriend uit de Oude Wereld ondertussen weer strijdlustig genoeg was en we hem zonder zorgen alleen konden achterlaten, hoorden we een gestommel op de gang.
Een staccato geklop op de deur deed ons uit onze gedachten opschrikken. Het geluid van problemen! Stephen keek geschrokken naar mij. Eagle Eye en Ji Lang veerden recht uit hun zetel. Misschien was het iemand van de ambassade voor Stephen, schoot het mij door het hoofd. Mijn zesde zintuig dat de laatste tijd overuren maakte, vertelde mij echter helemaal iets anders. Ik fluisterde even iets in Stephens oor en hij knikte. Samen met Eagle Eye en Ji verstopte we ons in de slaapkamer van Stephen en hielden ons zo stil mogelijk. Ik hoopte dat Stephen de bezoeker kon afschepen, anders zagen we wel hoe het afliep. We hoorden hem de deur openen.
            ‘Veiligheidsdienst, Meneer March. Open de deur alstublieft!’ Een korte pauze waarschijnlijk waarbij de mannenstemmen zich legitimeerden. ‘Hoofdinspecteur Norino Vastai vraagt vriendelijk doch nadrukkelijk of u met ons wil meegaan om enkele vragen te beantwoorden. Wij moesten u meedelen dat er nieuwe elementen zijn opgedoken in het dossier van de moordenaar op uw halfzus Suzy Chang. Hij stelt voor om die samen met u door te nemen.’
            Stephen probeerde even om het verzoek van Norino Vastai van hem af te schuiven en te beloven dat hij ’s anderdaags wel langs zou komen op het hoofdkwartier maar de mannen drongen aan. ‘Oké, als het dan niet anders kan, ik neem nog even mijn vest.’ Blijkbaar zag Stephen geen andere mogelijkheid dan mee te gaan zonder onze veiligheid in het gedrang te brengen en te moeten uitleggen waarom wij ons in de slaapkamer verscholen. Als de mannen onraad vermoedden en het appartement onderzochten, dan hingen we en zouden we veel uit te leggen hebben. Stephen daarentegen bevond zich op de plaats waar hij hoorde te zijn, in zijn eigen appartement in het Oji Hotel. We hoorden nog wat gemompel en een stoel verschuiven. Waarschijnlijk de stoel waaraan de vest van Stephen hing en daarna volgde een drukkende stilte. We wachtten zeker nog tien minuten voor we zo geluidloos als mogelijk de deur van de slaapkamer op een kier openden en tot onze geruststelling bemerkten dat iedereen inderdaad was vertrokken.
            Wat zouden ze met Stephen van plan zijn? Was er inderdaad nieuwe info voorhanden, dan zou hij het ons beslist laten weten bij zijn terugkomst. Of was het een list om hem mee te krijgen? Je kon alles verwachten met die gluiperds van de Veiligheidsdienst. Ik liep nu eenmaal niet hoog op met die mannetjesputters. Ik rekende hen bij het soort van mensen met twee gezichten en die de waarde van een mensenleven niet hoog in hun vaandel droegen.
            ‘Wat nu?’ dacht ik hardop. Het was de vraag die ik tezelfdertijd las op de gezichten van mijn vrienden. ‘Er zal ons niet veel anders opzitten dan te wachten op nieuws van Stephen. Laat ons naar huis gaan en als hij ons morgen tegen de middag niet heeft gecontacteerd, komen we weer samen om te beslissen wat we kunnen doen,’ stelde ik voor.
            ‘Oké, voor mij goed,’ zei Ji Lang. Eagle Eye knikte. We namen onze overjassen en we verdwenen stil als muizen, elk naar ons eigen kleine veilige holletje.

  
……..
  

            Stephen werd in een geblindeerde autobot weggevoerd naar het hoofdkwartier van de Veiligheidsdienst in Sanctuary. De mannen in de autobot waren vriendelijk tegen hem zonder verder in te gaan op de vragen die hij afvuurde op hen. Hij zou straks wel de nodige uitleg krijgen van de hoofdinspecteur was telkens het antwoord. Uiteindelijk staakte Stephen vermoeid zijn pogingen.
            Na een korte rit reden ze de ondergrondse garage in van een compact gebouw. Het was een log modern geval met enorm veel glas. Ondanks dit feit kon je niet binnenkijken omdat de ruiten uit een soort spiegelglas waren gemaakt. Stephen veronderstelde dat vele van de dingen die achter deze glazen wanden gebeurde het daglicht niet mochten aanschouwen. De Veiligheidsdienst in ieder land werkte nagenoeg op dezelfde manier. Bij diverse controleposten waarbij de chauffeur iedere keer zijn legitimatie moest inscannen om zijn weg te kunnen vervolgen kwamen ze uiteindelijk aan bij een parkeerplaats. Dichtbij was een lift die pas openging na irisidentificatie van het oog van beide mannen die hem flankeerden. Wat een poespas om op de juiste bestemming te geraken, dacht Stephen! Iets wat je meestal maar in een oude spionagefilm zag.
            Toen de lift op de twaalfde verdieping stopte en de liftdeuren openschoven kwamen ze op een lange gang met aan beide zijden een hele reeks deuren. Er gingen geen naamkaartjes op, waarschijnlijk ook weer top secret, dacht Stephen! Enkel een nummer. Aan het nummer 129 klopte een van zijn begeleiders aan. Een stem die hij direct herkende als die van hoofdinspecteur Norino Vastai vroeg hen binnen te komen.
            Nadat Stephen door de twee mannen was afgeleverd verdwenen ze en lieten hem achter, oog in oog met de hoofdinspecteur die van achter zijn bureau kwam en Stephen de hand drukte.
            ‘Ga zitten, Mijnheer March’ zei de man vriendelijk. De kamer was zonder veel smaak ingericht. Een echt saai kantoor met een bureau in een of andere kunststof. Hout was blijkbaar ook voor de Veiligheidsdienst te duur. Gelukkig maar want het bomenbestand was door de Grote Oorlog zo uitgedund dat op wereldniveau de zuurstofgraad in de lucht zo verslechterd was dat het voor ouderen en mensen met ademhalingsstoornissen nog moeilijker werd om in de buitenlucht te verblijven. Zij moesten met zuurstofmaskers, waarin een minibuisje zat met de samengedrukte voor hen zo belangrijke zuurstof, door het leven gaan. Daar had de mens met zijn kortzichtige visie en vernielzucht voor gezorgd. Voor het bureau stond een rechthoekige tafel met een viertal stoelen. Norino Vastai gaf het voorbeeld en zette zich aan de korte kant van de tafel en wees Stephen op een stoel dicht bij hem. ‘Mijnheer March, u moet de groeten hebben van de heer Daiki Ayumu,’ begon hij het gesprek.
            ‘Hoe bedoelt u, hoofdinspecteur, ik ken de man amper?’
            ‘Dus u ontkent niet dat u hem kent. U weet toch dat hij vermoord is?’
            ‘Wat!’ Stephen sprong recht uit zijn stoel en de hoofdinspecteur maakte vlug met zijn handen een geruststellend gebaar. Stephen verontschuldigde zich voor zijn reactie en ging weer zitten. ‘Wij weten uit de bankvideo’s dat u onlangs nog een afspraak had met de heer Ayumu voor het ophalen van de inhoud van een kluisje. Mijnheer March, ik weet enerzijds dat u niets met de moord te maken hebt, wees gerust, u zit hier niet als beschuldigde, laten we daarover duidelijk zijn. Maar ik weet dat het kluisje die de heer Ayumu u bracht niet bevatte wat u verwachtte. Zie je, ik leg mijn kaarten op tafel. Wat ik van u verwacht is nagenoeg hetzelfde. Ik zou graag van u weten wat u dacht wat er in het kluisje zat en wat u daarvoor in de plaats hebt gekregen?’
            Stephen dacht na. Ze wisten ‘iets’. Dat hij in de bank was geweest kon hij niet logenstraffen. Hij wist dat hij via een of andere cameracircuit wel zou gefilmd zijn. Dat de banken qua privacy in de ruimtes waar de kluisjes konden geopend worden heel strikt waren, was voor hem een gegeven. Dus niemand kon weten wat er juist in het kluisje had gezeten. Buiten misschien de moordenaar van Suzy. Zou hij open spel spelen of niet? Misschien een tussenweg zoeken? Een kunst die diplomaten goed beheersten.
            ‘Is de heer Ayumu ook vermoord door dezelfde man die mijn zus….?’ Hij kon de woorden nog steeds moeilijk over zijn lippen krijgen. De inspecteur boog zich voorover en legde zijn handen heel dicht bij die van Stephen. Hij probeerde een intimiderende positie in te nemen, veronderstelde Stephen.
            ‘Wij vermoeden,’ vervolgde de heer Vastai, ‘neen, ik druk mij verkeerd uit. Wij weten het zeker, want hij heeft een briefje nagelaten in de hand van zijn slachtoffer die aan u gericht was.’ Norino Vastai stond op en haalde van zijn bureau een slide die hij aan Stephen overhandigde. Verbaasd vanwege die opmerking las hij snel de gescande tekst door en slikte even toen hij bij de waarschuwing kwam.
            ‘U ziet wat bleekjes, mijnheer March. Mag ik je misschien een glas water aanbieden. Alles oké?’
            Stephen knikte en aanvaardde graag het glas water dat de hoofdinspecteur hem uitgoot. Ondertussen kon hij enkele minuten nadenken. ‘Ik weet, hoofdinspecteur Vastai, dat ik kan spelen met mijn diplomatieke onschendbaarheid, maar dat ga ik niet doen. Ik weet dat u een seriemoordenaar achter de tralies wil en dat is ook mijn enige en prioritaire bedoeling. Mijn zus...was mij heel dierbaar, het was mijn enige familielid die ik nog had en nu… Ik heb een voorstel, u vertelt me wat er op dat briefje stond die u in de voering van Suzy’s vest hebt gevonden. Ja, ik ben dit niet vergeten en ik denk dat ik het recht heb om te weten wat erop stond. Ik vraag u dit niet als diplomaat, maar als mens aan een andere mens. Dan vertel ik u wat er in het kluisje zat. Ik weet ook dat u het mij moeilijk kan maken, maar zonder op tenen te willen trappen, dat kan ook averechts werken. Geven en nemen is in de geschiedenis van de mensheid een heel bruikbare traditie.’       

            Stephen zag de radertjes werken in het achterhoofd van de hoofdinspecteur. Zou hij informatie die misschien gevoelig lag met hem delen of zou hij de strijd aangaan met het diplomatieke corps van de Oude Wereld? Zat er in deze ambtenaar die waarschijnlijk iedere dag tientallen geheimen las die nooit het daglicht zouden zien, een menselijk hart?

copyright Rudi J.P. Lejaeghere
19/06/2015

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen