zondag 13 december 2015

Versmelting











Jaren die druppelend versmelten,
als een kraan die nooit op toe staat
schrijf ik woorden door de leiding,
vloeiend of haperend kletsen ze neer
van dingen toen ik klein was,

rijden op een fiets te groot,
vallen en mijn knieën openrijten,
onder de tafel stilletjes
mezelf doen verdwijnen,
mijn moeder de krul zien krijgen
wanneer ze me vruchteloos zoekt,

de tijd die rijdt als een trein,
met grote snelheid glijdt hij
mijn seizoenen dichterbij,

van kinderstappen zetten, puberen
en vrijen in de lente,
nu zelf ervaren wat ik
van mijn ouders nooit geloofde,
de regen en de drop van ouder worden,
en later, naar ik hoop met wat vertraging,
het laatste station binnen rijden,

beelden verglijden, woorden versmelten
jaren vergrijzen, achter mij liggen velden
bewerkt, sommige reeds een tijdje braak,
ik ben tevreden, maar ook iets triest
om wat ik straks moet achterlaten.

© Rudi J.P. Lejaeghere
11/12/2015



  

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen