Dichter bij huis - Poet at home

Hoe mooi ze schrijft en vlug haar glazen vlucht in kleur de ranke juffer op het water in blauw en groen ze glijdt met zwartgele strepen uit de hoeken van mijn zicht een wolk van muggen door met een kriskras heen en weer onderlijnt ze hun ballet maar even stil verpozend in volle praal en pracht wervelt ze daarna niet minder op een nieuwe dans in de armen van de wind. © Rudi J.P. Lejaeghere 17/10/2014

It seems all the favors are handed out, We don’t do in kind returns anymore, We only follow if they choose us first, To like with the push of a button and no more, We’re shooting each other down, Masked with anonymity, We have put all the holy houses of sex and religion Dismantled in the blazing bonfire While we’re building other ones In the glowing ash again, Just as not discussable, Just as impenetrable, How are you, you mortal being So I say to my mirror image, M O R T A L   B E I N G, I shout, Your words will wither for sure, Today I’ll only spit fire and bile, There are no roses without thorns any longer, Only the black holes of depression, Death flowers absorbing all my energy, my hope, I sleep the beauty sleep of oblivion, Dream me myself another world Full of its personal nightmares Of which I wake up in panic To find me back on this earth: The hell-fire of humanity. © Rudi J.P. Lejaeg...

Het blijkt dat alle gunsten zijn uitgedeeld, we doen niet meer aan vriendendiensten, we volgen pas als we gevolgd worden, liken met de klik van een knop en niet meer, we schieten elkaar af gemaskerd en in de anonimiteit, we hebben al de huisjes van seks en godsdienst ontmanteld en in het laaiende vuur gezet terwijl we terug in de gloeiende as andere optrekken, net zo onbespreekbaar, net zo ondoordringbaar, hoe gaat het, jij sterveling zeg ik tegen mijn  spiegelbeeld, S T E R V E L I N G, roep ik, je woorden zullen zonder twijfel verwelken, vandaag zal ik enkel gal en vuur spuwen, er zijn geen rozen meer te vinden zonder doornen, enkel de zwarte gaten van depressie, doodsbloemen die mijn energie en hoop opslorpen, ik slaap de schoonheidsslaap der vergetelheid, droom mezelf een andere wereld vol van zijn eigen nachtmerries waar ik van in paniek wakker schiet om mij terug te vinden op deze aarde: het vage...

54.The invitation Katarina pushed the wheelchair where Jean-Pierre was sitting in. He still wasn’t strong enough to walk great distances. However, it was a miracle he healed so fast. Since her visit at the hospital a great burden had fallen off her shoulders. She knew Jean-Pierre loved her, without reservation. She loved him so much too. Katarina would move heaven and earth to pay her debt to him, but she knew that with all the money in the world she wouldn’t be able to succeed in this. She was dressed in a sober black dressing, but whit a red shawl around her neck. Red accompanied her wherever she went.             Jean-Pierre, with the help of Katarina, had gotten into a tight suit, but he insisted wearing a red tie. He amusingly noted that everybody who hadn’t seen it yet now will see that they fitted together. It was a bit before three a clock p.m. and it was a sun-drenched day. A day in spri...

36             Het had de moeite geloond. Michael had zich ’s avonds gepost in een ongemerkte autobot aan de overkant van het appartementsgebouw waar Yukiko Mitsukai en Stephen March te samen waren. Hij had ze beiden zien binnengaan en wist genoeg toen hij hen een paar minuten gadesloeg. Die twee waren verliefd, dat bleek duidelijk uit hun handelingen. Stephens arm over de schouder  van Yukiko Mitsukai, de blik in de ogen van de vrouw toen ze naar die kerel opkeek en die vluchtige kus. Michael kon zich moeilijk inbeelden wat dat inhield. Het waren gevoelens die hij nooit had gekend. Erover gelezen en via films en andere minder maatschappelijke aanvaardbare lectuur wist hij wel wat die twee nu aan het doen waren. Het was jammer dat hij via de videostick hen niet meer kon horen. Het idee en de beelden die hij in zijn hoofd door kreeg, deden hem niets. Het was iets waar hij niet toe in staat was. Verliefdh...

……..             Joeri en Nikolaj waren twee geblokte, niet al te grote Russen. Ze waren uitermate gespierd niettegenstaande hun kleine gestalte. Over hun schouders, armen en rug liepen kleurrijke tatoeages. Iléna wist dat ze voor geen kleintje vervaard waren. Ze hadden in hun loopbaan voor menig moeilijk probleem gestaan en steeds hadden ze de juiste oplossing gevonden. Hoewel die ene keer, waar ze in een hoek gedreven waren door een boze eigenaar van een huis waar ze binnen op zoek waren naar vertrouwelijke documenten was een ander verhaal. Hadden ze toen iets over het hoofd gezien? Noch Joeri noch Nikolaj zweerden erbij dat ze alle veiligheidssystemen hadden uitgeschakeld of omgeleid. Misschien was de man een lichte slaper of had hij een supergoed gehoor. Gelukkig deze keer was het salvo uit een uzi voor hen bedoeld, niet raak geweest. Die keer was dat enkel door hun tegenwoordigheid van ge...

53.The recovery             The time during the funeral meal seemed an eternity to Katarina. She knew a lot of people had come from far to pay their last respects and to extend condolences to her for her loss. She couldn’t just sneak away. She wasn’t wired like that. Despite she had a splitting headache, she kept playing her role and thanked everybody personally for coming.             Finally, the last couple had left and she was together with Cecile alone in the hall where the meal had taken place. ‘Thanks for your support, sis. I couldn’t have coped with it.’             Cecile took her close in her arms for a moment. There was no need for words, they knew what they felt for each other and the loss they shared.             Kata...