zaterdag 28 maart 2015

Requiem: Chapter 14


            Markus Moore sat again before his screen. A place where he had spent many hours during the last months. Fortunately for him, the team that followed the man existed out of four persons and they took over every six hours. In this way, they could follow him day and night and eventually redirect if necessary. For the sake of simplicity and also for the safety of the project they had given him the Codename ‘Michael’. Outside the team, there weren’t a lot of people who were aware of their practices in the building at the United Nations Plaza, New York.
            The Trump World Tower that was situated there had been torn down after the Big War because of the heavy damage and they had built an even higher and still more prestigious skyscraper on the same spot. The Trump World Tower was 262.44 m high and counted officially 72 floors – notwithstanding the fact that the elevator panels, strangely enough, went to number 90 – and at the beginning of the 21st century he was the world’s highest habited building. In his place now there stood a mastodon of about 915 m high and counted 250 levels. The ‘Old World Highest’ was the highest skyscraper in the whole Old World. A building that pointed out in the skyline as a needle. An extraordinarily fine job of architecture that ratified it as one of the most visited sights of New York.
            There wasn’t a paper track to the owner of the lowest floor. You couldn’t reach this level using the ‘normal’ elevator in the Old World Highest. This cellar floor was through some agents and straw men in the full property of a division of another division of the CIA. This agency hadn’t even got a name or an acronym and was one of the best-kept secrets of the United States of the Western Community. Between the few of persons who were initiated, they talked about The Cellar. An ambiguous, meaningless and mysterious denomination of something that mostly fears daylight. The floor was locked from the other levels and had his own utility lines that worked independently of the rest of the building.
            The entry to this floor could only be reached by the underground garage through 44th Street that crossed 2nd Avenue or from the roof where there was a heliport. Through a hatchway on the roof, they could travel from the highest floor with a special elevator to the Cellar and you had to possess the code to operate it. This code out of security was changed all the time on a regular base. In the underground garage, after a complex itinerary, you also could access to the Cellar. There was also an elevator with a code that was changed every day and brought you to the place Markus was working for the moment. From this room, all kinds of different top-secret operations had been started, coordinated and followed up.
            Project ‘Michael’ was for Markus, who was the youngest of the team, his first big mission. With the half transparent helmet on his head, he looked like a jet-fighter pilot, only it wasn’t a plane he was steering but a human. He, Clint Ellory, Walter Fallon and the leader Jack Sterlington constituted the entire team. Through sensors and electrodes in the helmet, he constantly was in connection with ‘Michael’. All markers were green. At this moment ‘Michael’ was under complete control!


            Stephen March stepped out of the elevator of his hotel and went through the corridor to his apartment. He wanted to watch as soon as possible the film on the video stick and was curious if it should give some answers to the questions about the death of his half-sister. Right in front of his apartment door, a woman was waiting.
            He frowned and took a fast look at her. A sportive figure dressed in a black leather suit, short black hair, probably a motobot-rider. It was difficult to estimate her age. This was common with those Eastern people. Their skin stayed perfect and tense much longer than persons in the Old World. Westerners grabbed much earlier the possibility of a face renovation, nowadays just a routine operation.
            To grow some skin from pluripotent stem cells, a process that was fully developed already for some decades, interfaced with a 3D-printer and the right face spouted on your plate. Surgeons had some handwork to complete the task, but with the ultrafine adjusted operation robots they had, an operation of that kind took a lot less time than before. Rejection symptoms had been reduced to the minimum with the newest medicines.
            He suddenly realized the woman mentioned, was looking at him, in the same way. She leaned very relaxed against the opposite wall of his apartment, arms crossed, frowning one brow, head a bit inclined. ‘Can I be of service?’ Stephen asked politely.
            She pushed herself from the wall and held out her hand. ‘Yukiko Mitsukai,’ and a short but firm handshake accompanied her words. The force with which she shook his hand was a surprise for him. Stephen March had expected a feeble hand from this fragile woman. What of it, he didn’t know her. But if she allowed it, that could change. This Yukiko Mitsukai was looking good, even for an inhabitant of the other part of the World. In the lobby of the Western Diplomatic Corps, they were considered as unreliable and difficult in social contacts. They also had a culture which by eastern standards those barbarians from the west weren’t anywhere near. He would love to repudiate this stereotypical image. 
            Despite his height and his distinguished appearance, he could pass my inspection. He was at least a head longer than myself and his weight would be a very big advantage using him as a battering ram. Well, in case you had to tear down some door. However, a Red Circle could bend this force in his own advantage without effort and with only a few hand and feet movements. My first impression was moderately positive, by my standards anyway. Were they so worthy at all? I didn’t know. My doubt resulted in my ever being singular except for some short amorous whims. Exceptions I always felt sorry afterward.
If I could be of service to him? ‘Maybe,’ I answered. ‘My parents were, just like your half-sis victims of the Akai-killer.’ Stephen March glanced at me with a whole other look. Somewhat on his guard I felt and calculating. Maybe he didn’t believe me. We were, at least on a world scale opponents, even if there were peace and rapprochement between both sides, rapprochement programs, accompanied travels and all the rim ram to improve the distrust between the inhabitants of both worlds. The reality, however, was something else. I saw the sparkle of distrust in his eyes. Maybe I’ve come to him at the wrong moment. My god, I felt like a fool when I understood it. He was still mourning the recent death of his half-sister.
            ‘If it’s not convenient, I can come back at another moment, but… maybe we can help each other… maybe we can help….?’ Help, I, Yukiko Mitsukai, never shy about words, began to stutter. Well, this was not for the better now, he would get a whole wrong impression of me.
            He suddenly nodded, it surprises me more or less after my failed monolog and with his card key he opened the door to his apartment. ‘Come in, just straight on and you get to the living room, can I offer you something? A glass of wine or something fresh?’
            ‘White wine is good enough if you have an open bottle or otherwise something fresh. Don’t bother for me.’ I began to apologize. Yu, get yourself together, otherwise it will become a disaster, I encouraged myself.
            Mister March obviously had made a decision. To search on his own here on this continent, even with all his connections, would become a difficult mission. He was and would always be a foreigner, someone from the other side. Not an enemy, but friendship was rather exceptional in those cases.
            If Stephen played it smart, he could obtain an accomplice on his side to open the right doors. Who knew? He wondered if he would mention the video stick. Without looking at it, could be a stupid act. On the other side, the opposite could give him a tip in which his or if Yukiko Mitsukai allowed it, their investigation would go.
            He had a white Chardonnay from the Bourgogne chilled. He could open it for this opportunity. It was the right moment to bring the West and the East together and possible the alcohol would loosen the lips a bit more. With his weight, he could bare something. ‘Onegai, Yukiko Mitsukai,’ and he gave her a well-filled glass. ‘It’s a wine matured in wooden barrels and he should taste “beurrée, toastée et grillée”. I love it, but some find the greasiness of this wine, as they name it, less tasteful and drink him rather much younger. The aroma’s then are less pronounced and the specialists agree you can discover hazelnut, hawthorn and even the smell of straw in it.’ 
            ‘Doomo Arigato,’ I answered. Or Mister March was a connoisseur or he tried to impress me, although I didn’t read it in his eyes. There was a sort of sadness in those brown eyes. A facial impression I recognize from myself. It was the looks of an injured soul, a glance from a person who had lost a loved one. I took a sip of my beverage. For me, it was just a good white wine. A cool beer or a glass of white wine from which I didn’t get a headache was enough. Thea was more my thing, I could tell him some things about that. I told him, nipping from my “Chardonnay”, about my parents and about the investigation me and my friends had started. It wasn’t easy, but I felt he gave me the necessary time to tell my story.
            ‘I understand it has to be difficult,’ Stephen reacted after my saying, ‘I mean, to lose both your parents at the same time. I know how it is. My father and stepmother have died at the same time, an accident you know. Yes, it’s not easy to cope with that. But the way they died, to be slaughtered in such a cruel way, it’s dramatic and I can’t find the words. My sister, actually my half-sister, was I you know also a victim of this Akai-murderer.
            Stephen in his turn told his story, telling about his father and how his biological mother had died of cancer. That his father after being singular for several years had learned to know someone else, the mother of Suzy. How Stephen at the beginning of his diplomatic mission got a visit from the Security Police with the devastating message that Suzy Chang died in a violent way. He didn’t mention the story of the identification. The images full of horror were too fresh and still burned on his retina, he would get tears in his eyes mentioning it. He may be a block of a guy, but his feelings came from the bottom of his heart and were as genuine as could be.
            There was a silence Stephen broke after a while. ‘Maybe I have something… Suzy left me a video stick in a locker. She felt pursued and thought that someone broke into her apartment.’          
‘What?’ It came out of my mouth a little bit too loud. I was startled. ‘This week, someone has attacked me in the middle of the night, I don’t know if it was the murderer or not, I don’t have the slightest idea. But he tried to persuade me to stop my private investigation. Maybe it was the same man. My security isn’t very expensive. I can’t afford, but I presume if he didn’t succeed to enter the apartment of your sister she had a better one. It’s a shame…,’ I bit my tongue. My god, what was I saying now.
‘Indeed, I understand what you want to say, it’s a shame it was of no help.’ A spontaneous and honest reaction of Stephen. I appreciated it. Stephen took the video stick out of his coat that hung on a chair and weighed it in his hand. The not-knowing would be worse than the most painful truth. He pushed the stick into the right opening of his house-video-system.


            In a tea-shop right across the ‘Oji’ the hotel Stephen March was going to after stepping out of the taxibot, a man was enjoying a steaming hot cup of tea. He read the local paper or acted like that. Between nipping of the liquid, he was concentrating on what he heard.
            He pushed the little earphone a bit deeper in his auricle. This high-tech hardware was of a perfect quality. The voices gave him what he needed. Confidence, the satisfaction he needed, he always wanted. He believed unconditionally in his voices. He wanted to serve, just like an Angel who served his God. It could be something sexual. He had bathed in blood for some time and it had given him indescribable ecstasy.
            He knew his mission, he found his goals, one after another, without a doubt and without mercy. The mercy he gave was only this of death. Only in death the worst sinners obtained forgiveness. He had at his disposal a lot of high-tech equipment. The video-stick was a sample of it. At first sight an ordinary video-stick, but inside there was a very little transmitter. This way he could hear the melodramatic dialogs of Stephen March and Yukiko Mitsukai. They would look at the images on the video stick. That would be a surprise!


Jack Sterlington entered the room. Markus had received already the signal on his screens that Jack was coming.
            ‘And… everything’s progressing according to plan?’ Jack stood behind Markus. He was a slender man of forty, blond hair, and green-blue eyes. His warm smile had made many hearts beat faster. But they were all one night stands. In his profession, he couldn’t allow deep intimacy or amorous relations. Jack Sterlington was ruthless in his job. It was his life, his calling. Someone who stood in his way and jeopardize this was just a bird for the cat. There were enough people who couldn’t retell it and he didn’t lose sleep over it.
            Markus was the analyst on the team. He had to analyze situations, to judge the mental condition of ‘Michael’ and advice eventual adjustments. With his tangled head of hair and his short beard, he looked like a young university professor. Some pieces in his beard were rather red than brown. It had brought him the nickname ‘Reddy’, to his great displeasure he didn’t hide when someone on the team called him that way or was teasing him with it.
            ‘No problems till now. All markers are green, our Michael is doing well for the moment. He’s following his prey… and at this moment I can use the word in the plural,’ Markus smiled from under his helmet.
            Jack looked at the screens and put a wireless earphone in his auricle to be able to follow. It wasn’t his turn to take Markus’ place, but now and then he came by to check on things. He had a great interest that this project became a success. A great interest, because the senator had told the Cellar was doomed if this project failed. If it came to that, Jack wasn’t the man who betted on one horse. He always saw to it that there was a back door, second chances. If everything went wrong, his principal would discover this early enough.

© Rudi J.P. Lejaeghere

vrijdag 27 maart 2015

Requiem: Hoofdstuk 17 (2e deel)


            In de naoorlogse periode hadden de Verenigde Staten van Amerika dat een deel werd van de Oude Wereld minder schade dan hun tegenstanders in het Oosten en als gevolg daarvan hadden ze hun vernielde gebouwen vlugger kunnen herstellen of terug opbouwen. Het strijdtoneel in de Grote Oorlog had zich vooral in een deel van de Oostbloklanden en China afgespeeld. Wat niet wil zeggen dat landen in Noord-Amerika en Zuid-Amerika er zonder kleerscheuren vanaf waren gekomen. Er waren enkele kamikazeopdrachten geweest van de Chinese Luchtmacht die op verschillende plaatsen in Midden-Amerika met name Mexico, Guatemala, Honduras en Nicaragua in grote verliezen werden vertaald. Er was ook een aanval geweest tegen de steden van de Westkust Los Angeles, San Francisco en San Diego. In deze regio met de San Andreasbreuk en ten gevolge van de platentektoniek resulteerde dit in een aantal aardbevingen, waarbij honderdduizenden mensen het lieven lieten.
            In Oost-Europa was het de paniekreactie van Rusland geweest die voor een nucleair inferno zorgde dat half Rusland en een deel van China in de as legde. In die zones was er geen nieuwe start mogelijk. Het was een kerkhof waarvan de enkelingen die deze Holocaust hadden overleefd nog generaties lang na de gevolgen zouden meedragen.
            Men had in de Verenigde Staten van de Westerse Gemeenschap nieuwe wetten gestemd en men had daarbij gekozen voor de harde aanpak. De mensen waren te laks geworden. Voor de Grote Oorlog werd alles toegelaten. Het was een tijd waar veel werd toegelaten. Soms oogluikend, maar meestal als een verworven recht.  Een tijd waar privacy, vrije meningsuiting, stakingsrecht en bijhorende massale betogingen geen ijdele woorden waren. Een tijdperk waarin men big-brotherpraktijken als ernstige misdaden ten boek stelde en aldus ook bestrafte. Het decadente Westen tastte in eigen boezem en de democratie werd in vraag gesteld. Of op zijn minst toch zeker een aantal waarden hieromtrent.
            Privacy was een mooi woord, waar menig politieker stemmen mee geronseld had. Het bleek niet te werken. Dat was het uiteindelijke besluit van de leiders. Hoe meer privacy, hoe meer onlusten, hoe minder men voorbereid was op rellen, betogingen, overvallen of nog erger. Dat was de conclusie van de nieuwe lichting politiekers. De nieuwe regering van de Verenigde Staten van de Westerse Gemeenschap had alle middelen die tot hun beschikking stonden gebruikt om een deel van die Westerse mentaliteit drastisch in te dammen en het roer om te gooien. Het werd een met ‘redenen’ beklede verandering van de maatschappij zoals men die gewoon was.
            Het chippen van iedereen was nog een van de gemakkelijkste opdrachten geweest. Vooral in Europa, waar men nog dichter bij de nucleaire zones zat, was men overtuigd van de voordelen van een lichamelijk ingebouwd alarm tegen straling. In de voormalige Verenigde Staten van Amerika moest men wel wat dwang gebruiken maar uiteindelijk werd iedereen in kaart gebracht.
            Over de nieuwe satellieten die men met tientallen de ruimte in schoot, gaf men niet veel uitleg. De persvrijheid was voor een groot deel beknot en van de kant van het Leger van de Westerse Gemeenschap kreeg men niet meer de vroeger voor zichzelf sprekende informatie over de mogelijkheden van deze satellieten. De waarheid was dan negen op de tien satellieten met een of andere spyware waren voorzien. Men kon op de dag van vandaag in het jaar 2112 op ieders huis en tuintje inzoomen, meeluisteren aan de telefoon of op ieder mobieltje een afluistertap zetten. Als Jan met de pet zijn achterwerk met het verkeerde papier afveegde werd dit ergens genoteerd en werd er een rapport naar een of andere Veiligheidsdienst gestuurd die, als het nodig was, de man van zijn bed lichtte, verhoorde en de gepaste maatregelen nam. In sommige gevallen werd er van de persoon in kwestie niets meer gehoord.
            In andere gevallen kwamen sommige mensen thuis en vertelden hun vrouw of man en kinderen dat ze tegen een muur waren op gebotst of per ongeluk een trap afgedonderd waren. De vrees om de waarheid te vertellen zat er bij de mensen zo diep geworteld dat ze liever tegen hun dierbaren logen, terwijl het tegendeel in hun ogen en op hun lichaam te lezen was. Het waren harde tijden, maar aan alles wordt men gewoon en na een  tijd werden sommige maatregelen ietsje soepeler. Niet omdat de opdracht van overhand kwam om in te binden, maar gewoon de laksheid waarmee mensen elkaar behandelen. De luiheid die mensen eigen is om niet steeds dat te doen wat moet, juist omdat dit in de meeste gevallen wat meer moeite kost. In plaats daarvan keek men even een andere kant op, wat de meesten heel wat gemakkelijker afging.
            Dan kwam de dag dat een vindingrijk man iets ontdekte waarmee hij de overheid te slim af was. Iemand die bijvoorbeeld de werking van de chip kon omzeilen of tijdelijk wat storen. Dat was het kleine zaadje dat kiemde en groeide. Hij of zij vonden een bondgenoot en zo ging het telkens weer. De mens is een creatief wezen, een overlever. Hij past zich vlug aan in slechte tijden en heeft een veerkracht die steunt op eeuwen evolutie.
            Zo ontstond ook in de Verenigde Staten van de Westerse Gemeenschap haarden van verzet. Groepjes mensen die samensmolten en middelen vonden om de overheid een hak te zetten. Ze gaven hun vereniging een benaming zoals iedere rechtgeaarde verzameling van mensen zich een naam toekent. Een naam die eigen is aan het karakter van een in de hoek gedreven mens. Het was geen vernieuwende benaming. Het was er een die in de geschiedenis van de mensheid al dikwijls gebruikt was. De ‘Weerstand’ was een groep van mensen die tegenwerk wilden bieden aan sommige opgelegde regels van de overheid die kant noch wal raakten, vooral de regels die de privacy van de mens schonden. De stappen van deze leden van de Weerstand waren in het begin heel miniem en uiterst onopvallend. Zoals een van de eerste leden het ooit in het begin zei: ‘Beter kleine en voorzichtige stappen vooruit dan een verre onzekere grote sprong in de diepte.’


            Feliciano Louis Díaz y Garcia was Graduado inventor de cosas inútiles of ‘gediplomeerd uitvinder van nutteloze dingen’. Dat was toch de titel die zijn moeder hem steeds toebedeelde wanneer ze tientallen van zijn misbaksels moest opruimen die her en der door het huis zwierven. ‘Feliciano, je hebt toch een werkplaats waar je je speeltjes kunt opbergen, waarom laat je alles hier in mi casa rondslingeren. Busca una mujer amante. Het wordt tijd dat je jezelf een lief vrouwtje zoekt en in een groter huis intrekt anders breek ik hier nog mijn oude benen over je…dingen.’ Eigenlijk had ze rommel willen zeggen, maar ze was nog altijd la mamacita van Feliciano.
            Eigenlijk was hij afgestudeerd als burgerlijk ingenieur elektrotechniek. Hij werkte al een poos voor de overheid. In zijn vrije tijd zat hij altijd wel aan iets te prutsen of probeerde hij een ideetje uit. ‘Ooit doe ik een uitvinding die de wereld zal veranderen, ahora verá mama , je zal wel zien mama’ had hij zijn moeder verteld toen hij nog veel jonger was. Zijn moeder had zoals iedere goede moeder die haar kind probeerde te stimuleren in alles wat hij ondernam, hem die illusie niet ontnomen. Maar nu twintig jaar later was Rosita Margarita Garcia y Pérez daar niet meer zo zeker van.
            De ouders van Feliciano waren uitgeweken Uruguayanen en woonden nu al een twintig jaar in Asuncíon, de hoofdstad van de República del Paraguay. Zoals in elk land van de Verenigde Staten van de Westerse Gemeenschap waar Paraguay ook deel van uitmaakte was er een afdeling van het ‘International Chip Scanning Agency’ of kortweg ‘ICSA’. Feliciano werkte als bediende bij de ICSA die in de hoofdstad Asuncíon alle gegevens in radar bracht van de gechipte burgers. Het was juist omdat hij deze job werd aangeboden, waarvoor hij net zoals duizenden anderen had gesolliciteerd, dat de familie verhuisd was. Hij had geen heimwee naar Uruguay, misschien wel een beetje naar het strand en de zee, maar zijn werk en hobby slorpte hem zodanig op dat hij daar niet zoveel aan dacht.
            Toen hij solliciteerde voor de job, was er een klein stemmetje in zijn hoofd aan het fluisteren dat dit juist iets voor hem was. Hij was uitermate benieuwd wat de chip zoal in zijn mars had en voor welke doeleinden die nog kon gebruikt worden buiten hetgeen de overheid aan de bevolking vertelde. Zijn vader had ook jaren overheidsambtenaar geweest vooraleer hij aan de gevolgen van een zware longontsteking was overleden. Misschien dat Feliciano daardoor een voetje voor had bij de sollicitaties.
            Feliciano was zelfs zo goed dat na een aantal jaar dienst bij de ICSA in Asuncíon er een promotie kwam die hem financieel goed van pas kwam. Een postje bij de ICSA in New York. Het hoofdkantoor! Zijn moeder overtuigen om mee te gaan, was een ander paar mouwen. Ze was dan nog verder van haar geboorteland. Maar ze was een moeder zoals vele moeders en ze hield verschrikkelijk veel van haar zoon, zodat ze uiteindelijk voor de argumenten van Feliciano zwichtte en verhuisde naar de stad New York.
            Normaal gezien werd iedere werknemer van  het ICSA bij het verlaten van de werkruimtes of bureaus gescand door speciale apparatuur om het stelen van overheidsmateriaal tegen te gaan. Feliciano, de uitvinder, had in zijn nieuwe thuis in New York gewerkt aan een toestelletje dat dit probleem of obstakel zou oplossen. Hij had dit voor zijn moeder verborgen gehouden. Als ze dit zou vernemen zou ze het zeker niet overleven, de arme ziel. De angst voor repressie zat er bij haar generatie zo diep in dat zij het hem zeker uit zijn hoofd zou hebben gepraat, hoe mooi hij het haar ook zou uitleggen.
            Zijn nieuwe uitvinding zag eruit als een klein plat, plooibaar envelopje in zwarte stof. Binnenin waren fijne metaaldraadjes verweven en vormden van het envelopje een minikooi van Faraday. Hij had thuis zijn uitvinding meerdere malen uitgetest met zijn eigen elektronisch materiaal en een scanner. De voorwerpen die hij door de scanner haalde wanneer ze in het envelopje zaten kwamen niet op de radar. De radar zou dus niet mogen reageren bij het scannen van de chip. Het was een eenvoudige oplossing op een ingewikkeld procedé. Misschien omdat het zo voor de handliggend was, had niemand eraan gedacht.
            Feliciano Louis Díaz y Garcia had in zijn nieuwe functie als  afdelingshoofd toegang tot een aantal secties in het ICSA waaronder ook het magazijn en de plaatselijke medische afdeling. In het magazijn bewaarde men in speciaal beschermde dozen een aanzienlijke lading chips die men in de medische afdeling inplantte bij diegenen die ofwel nog niet gechipt waren of bij personen waarvan de werking van de chip om een of andere reden te wensen over liet en waarbij men een nieuwe inplantte zonder de oude te verwijderen.
            Op dit moment kon men de oude chip nog niet verwijderen vanwege de versmelting van de natuurlijke vezels die ontstonden tijden de inkapselingperiode van de chip met het brein. Via de centrale computer in het hoofdkwartier in New York kon de oude chip gedeactiveerd worden, dit zonder enig risico voor de drager. Er werden na verloop van tijd nieuwe verbindingen gelegd door de chip met het brein en er brandde weer een lichtje op de schermen van het ICSA. Het licht kreeg een codenummer en werd verbonden met de juiste identiteitsgegevens die in de databanken van de Agency aanwezig waren.
            Het was voor Feliciano op die manier een klein kunstje om een aantal van deze chips te ontvreemden, het voorraadbeheer aan te passen in de computer en de chips door de scanner te smokkelen zonder dat die een signaal gaf. Feliciano was het eerste lid van de Weerstand die de overheid een heel belangrijke hak had gezet. Ook dat vertelde hij niet aan mamacita Rosita.

copyright Rudi J.P. Lejaeghere

donderdag 26 maart 2015

De vrouw in het rood: Deel 46


            Zijn hoofd bonsde. Hij wist niet of het van de verdoving kwam of dat het een gevolg was van het feit dat hij zijn hoofd tegen de muur had gestoten wanneer de gangsters hun weg naar binnen zochten. Hij kon zijn zicht moeilijk scherp stellen en de geluiden die hij hoorde klonken vervormd in zijn oren. Verward sloot hij terug even de ogen en wanneer hij die weer opende ondervond hij dat het nu wat beter was, al bleef er iemand met een hamer in zijn hoofd bonzen.
            Hij wilde bewegen, maar dit ging niet. Zijn voeten waren samengebonden en zijn handen achter zijn rug hadden dezelfde onderhandeling gekregen. De prop die in zijn mond was geduwd, smaakte vreemd. Hij probeerde te vermijden om te kokhalzen. Hij wist als hij nu zou overgeven, dat hij in zijn eigen braaksel zou kunnen stikken. Hij lag op zijn zij op de grond naast het bed. Met veel moeite kon hij door wat te schuiven rechtop zitten tegen de muur. Toen zag hij Katarina.
            Zij lag op het bed. Als vanzelf gingen zijn ogen naar tekenen of ze nog ademhaalde. Innerlijk gaf hij een zucht van opluchting toen hij zag dat haar borst langzaam op en neer rees. Op het eerste zicht zag hij geen verwondingen bij haar. Blijkbaar was enkel hij wat geraakt aan het hoofd, maar waarschijnlijk zonder veel erg, daar hij zich niet misselijk voelde. Een hersenschudding was een van de eerste zaken waar hij aan had gedacht, toen hij zijn pijnlijk hoofd voelde. Gelukkig was hij daarvan gespaard gebleven.
            De gedachtes en vragen schoten hem nu in een vlugge opeenvolging door het hoofd. Had de Generaal hiermee rekening gehouden? Jean-Pierre wist dat hij geen tijd had gehad om het zendertje in de capsule in te slikken. Als Generaal De Tavernier niet had vernomen dat deze mannen in hun kamer waren binnengedrongen, was het noodzakelijk dat dit zo rap mogelijk gebeurde. Toen zag hij zijn capsule op het nachttafeltje liggen. Met wat geluk kon hij dit een duw geven, zodanig dat de capsule op de grond zou vallen. Hij wou juist zich proberen wat dichter te schuiven toen de twee mannen binnenkwamen.
            ‘Ha, er is er hier al iemand weer wakker. Mooi blijven liggen, maat. Jij gaat nergens heen.’ De man, een veertiger, gekleed in jeans en een lederen jekker, trok hem bij zijn handen omhoog en sleurde hem naar een stoel. ‘Hier, mooi stil zitten of ik steek je in de kast tot ik verdere instructies krijg.’
            Ondertussen was er beweging in Katarina aan het komen. Blijkbaar wist zij ook van de verdoving, want Jean-Pierre hoorde haar wat kreunen achter haar knevel, toen ze haar ogen weer toekneep.
            ‘Aha, het koppeltje is weer bijna volledig bij hun positieven.’ Hij trok Katarina van het bed en deponeerde haar in een van de zetels die in de kamer stonden. ‘Braaf zijn, jongedame, anders leg ik je onder bed, bij de pluizen en de boeman.’ Hij lachte om zijn eigen grapje. Buiten zijn kompaan, een jonge man van een eind weg in de twintig, kon niemand deze humor smaken.
            Het duurde niet lang vooraleer de oudere van de twee gangsters een telefoontje kreeg. Hij luisterde een paar tellen en met een kort ‘Oké’ sloot hij het gesprek af. ‘Nog eventjes wachten en dan mogen jullie je liedje zingen. Ik hoor graag een mooi duet, dus doe straks maar je best.’ Hij lachte terug om zijn eigen woorden.
            Een vijftal minuten later, hoorde Katarina, die angstvallig naar Jean-Pierre keek, een korte klop op de deur. Toen de jonge gangster de deur opendeed, herkenden Jean-Pierre en Katarina direct de pedante gangster van in de nachtclub ‘Pretty Men and Women’.
            ‘Goeiendag, geachte gezelschap. Ik zie dat jullie het goed kunnen vinden met mijn twee mannetjes. Ik hoop dat jullie hen niet de oren van het hoofd hebben gekletst. Oh ja, het is waar, jullie kunnen niets zeggen met die prop in de mond. Mijn fout, had ik niet direct gezien.’
            In tegenstelling met de grapjes van zijn ondergeschikte, lachte deze man niet of de gevaarlijke grijns die op zijn gezicht lag, zou daarvoor moeten doorgaan. ‘Hebben jullie de kamer doorzocht naar de tapes? Hebben jullie ze gevonden?’ Hij wees met zijn gehandschoende handen eerst op zijn medewerkers en daarna op zijn omgeving.
            ‘We hebben er twee gevonden, baas,’ antwoordde de oudere gangster, terwijl hij deze overhandigde. ‘Van de derde geen spoor. We hebben elke hoek en elk kantje nagekeken, zelfs twee maal, maar zonder resultaat.’
            De man met de handschoenen kon deze mededeling niet echt appreciëren.
            ‘Jullie zullen nog eens met een fijne kam door deze kamers gaan en als jullie de derde tape dan nog niet vinden, gaan we dan eens een aangenaam praatje maken. Jullie twee en ik en…mijn wapen.’ Hij haalde een revolver tevoorschijn vanuit een schouderholster en schroefde er een geluiddemper op. Daarna legde hem ostentatief op het kleine tafeltje in de kamer, terwijl de twee mannen begonnen met hun opdracht.

© Rudi J.P. Lejaeghere


woensdag 25 maart 2015

The Woman in Red: Chapter 20

20. Champagne and syringe

           Katarina had tried to contact the General, but he hadn’t answered her call. She hoped he was busy taking measures to get her mother free. He knew his way in that world and would certainly know a good lawyer. Her mother was tough. She wouldn’t talk about their organization. She firmly believed that. But were there still more arrests than she knew off and if there really was a mole in their midst, should the police not look after herself or the other members of the Board of Trustees? She had to try to reach Frau Bertha Hofmeister, Thérèse Dupont or Monsieur Charles. Maybe they knew something more.
            Unfortunately, all her efforts were in vain. She began to think they were arrested too. Were they really safe here? Tomorrow morning she would try it again, maybe with more luck.
            Meanwhile, Jean-Pierre had settled down in the second new residence in a few days. The room was spacious and luxurious. She was modernly designed, with everything that it implied. The only thing he thought was a little strange was the mirror on the ceiling. It just felt odd. If he looked up, it was if everything could any moment fall out of the sky. He supposed this was an attribute to show the bed adventures even better and to enlarge the sexual arousal still more.
            At this moment, such things were not in his mind. What was really happening? He was asking himself if he had made the right choice. It was obvious he was in dangerous fields. His new job wasn’t legitimate, that’s for sure. But he had weighed the advantages and the disadvantages and made his choice. Would he regret it? He didn’t know. Jean-Pierre decided to go to Katarina’s room and ask her a few questions.
            Putting his money where his mouth was, he just went to the room of Katarina. At the moment he just came around the corner of the corridor, he saw Jacques with an ice bucket and a bottle of champagne sneaking into the room of Katarina. What the hell was that?
            He tried to approach the room as silent as possible and put his ear against the door. Jean-Pierre usually would never act this way, but this was an exception. Who knows, maybe in this way he got some answers to his questions?
            ‘Jacques, what are you doing here?’ he heard Katarina saying.
            ‘I would love to rekindle the flame in our relation. A glass of this stuff will do miracles and after the tension of the last hours it could be good for our nerves.’ He put the ice bucket on the surface of a little cabinet and started to open the bottle.
            ‘I don’t need this, Jacques. Our relation has died with your staged death in Ibiza. You could at least given me a call with some explanation or ask the General to leave a message. I’ll never forgive you for that.’
            Katarina obviously was furious. Jean-Pierre heard it in her voice that she didn’t appreciate Jacques’ visit at all. Did she have a love relation with Jacques before? It hadn’t been explicitly pronounced, but it looked that way considering the emotions.
            ‘It was the General himself who convinced me not to make contact. I thought he was right. Maybe they would be able to find me through you. That sort of people are not easily frightened, and they would find a way to make you talk. Then I would be really dead.’
            Jean-Pierre started profoundly to dislike this blond guy with his artificial smile. Obviously he was very pleased with himself and didn’t care about what somebody else was thinking. A downright real egoist and he hoped Katarina wouldn’t let him convince her.
            ‘You’re only thinking about yourself,’ Katarina confirmed his hope. ‘And that look at Jean-Pierre, this evening. If you think he’s the mole, you’re completely wrong. He’s a plain and simple accountant who would like to make some progress in life, and I have him this opportunity. We’ve screened him. He has in no way any contact with the police.’
            ‘You can never know for sure, Kathy. I’m saying that I don’t trust this fellow, and I’ve got a real good nose for such matters. Anyway, I’ll handle that. I’ve already given certain orders to Helga and Irene.’ A short and cruel laugh sounded from behind the door.
            ‘What have you done?’ Katarina shouted,’ you will not lift a finger to him, you hear me!’
            Jean-Pierre was startled by a sound behind him, but it was too late. Someone had put a syringe in his neck, and he could just turn to see a burly guy and the two ladies in leather behind him. Almost instantly, he felt sleepy and fell down in the arms of the man who caught him as a professional.

© Rudi J.P. Lejaeghere

zondag 22 maart 2015

Bloodrage: Chapter 10


            Marcel Thibodaux arched his back. In the light of the full moon and protected from civilization by a forest of trees, he felt the power of the transformation. It wasn’t without pain, far from. He felt in the deepest of his being that his bone structure was busy changing. His hands and feet flowed out and became smaller, his muscles were adapting while he moaned and his body tried to handle the ripping extension. He felt his senses sharpen. He smelled the surroundings as if it was a steaming stew just served. He heard the squirrels ran away in the oak on his left side, he saw an owl floating through the air and seizing a mouse with him that peeped and screeched in mortal fear. Unaware he grabbed with his claws in the earth.
            When the change had ended, he carefully put his snout in the air. He could smell his kind. The trail was strong and exciting, it had something sexual, something that aroused him. He got an irresistible urge when he pointed his gaze to the moon and the cry he tried to push out of his throat came out as the howling of the wolf he was now. The auburn color of his fur shined in the moonlight that still was young. His sensitive hearing caught an answer. White Lightning and One Eye had gathered at the foot of Dead Man’s Hill. He sniffed the scent up from the night and growled, showing his fangs. It felt good and all the worries of the past days, fell off as a dead skin from his body. While he ran along the trees and bushes, he felt free. Free of the limitations of his human posture, denied of the restrictions his body imposed on him. Later on, he would stand nose to nose with his real soul mates. He would smell their scent and fence off his territory with his urine. He feared nobody and everybody who knew his name, would say that Red Fang was the most dangerous werewolf of Northern Europe. Even his animal kindred feared his fangs which were sharper and bigger than any dangerous predator, you could find in these regions.
            ‘I’m coming to you, One Eye, White Lightning. Keep a spot free for me on the flank of Dead Men’s Hill. We’ll run together under the full moon tonight and if we’re lucky, we’ll drink together from the blood of the dear we’ll die.’
            Instead of an answer, he suddenly heard the frightening beating of the hearts of the wolves in the distance. Startled and surprised he stopped in the midst of his run. In his velocity, he still shove a little bit over the wet leaves. Something was wrong. Normally he would hear the young voice of White Lightning who would challenge him for the hunt as the arrogant young wolf he was. Or the forgiving voice of One Eye who would call to be careful with all the experience of an old wolf he had.
            Now he just heard the drumming sound of panic, he felt the surprise and confusion about the things that were happening. But even that sound died in a few minutes. The silence was complete and ominous. A cloud floated before the moon, a bad sign. He felt his own fear pulsing in his throat and in his increasing heartbeat. Red Fang started to run like he had never done. He felt the scratching of the thorny bushes along his body. The cracking of dead branches that flew away and around with the speed he made. He couldn’t imagine what had happened, but his instinct told him he had to expect the worse.
            Ten minutes later he stood at the foot of Dead Man’s Hill and looked at the battlefield. Still nothing moved. Out of the ripped apart bodies of his kindred, the warm blood was still steaming in the cold night. Some of them, he couldn’t even recognize because of the fact they were in so many pieces, even a relative wouldn’t be able to identify them. After a few paces, he saw One Eye. The best deputy he ever had. A werewolf from the first generation who once had lost an eye in the fight about the leadership of the flock. A fight Red Fang had won. One Eye never had born a grudge, on the contrary, he had subjected himself to the outcome of the fight. A bit further, he noticed the remains of White Lightning. His white fur was stained with his own blood that colored dark in the light of the moon. The fleece of the dead already laid upon his open eyes. The images of the slaughter were dead sharp and cut wounds inside his memory, where they were etched for as long as he would live.
            He counted at least thirty victims. He couldn’t estimate the right number because of the many ripped apart bodies. The night would be long. He realized he had to delete all the tracks. The mortals would make something out of this that wasn’t what is was when the bodies would transform again. He had to run for help. After he had paid his last respect to his friends, the werewolf community of Horseville should come together and decide what to do. This could never happen again. Never again!


            After the meeting Dragosj had called together, Julius and Diana had invited Mercedes to stay at their home. As long as they didn’t know how they would react to their mutual enemy, it would be wise to stick together. Not alone to protect each other, but also to react as fast as possible to each event.
            ‘I don’t want to be a burden,’ Mercedes said when she arrived in the underground hiding-place of Julius and Diana. ‘I realize it must be difficult for you. It’s not easy for me either to… contradict my natural instincts.’ She probably would have said something else but because of the peace she had formulated it tactfully.
            ‘No problem, Mercedes,’ Julius answered, ‘we have enough space here and I guess we’re safe here. However, safety is relative nowadays.’
            Diana, nonetheless the fact she understood Mercedes need to stay with them, was less happy with the company. ‘I’ve got a spare coffin if you prefer,’ she tried sarcastically. The fact Mercedes was a wolf-witch and a woman, played in important role in her feelings. She had seen the Julius’ glances during the meeting and she knew enough. Not that Julius would try something, but the thought alone made her catty.
            ‘What do you like to eat? Blood sausage, blood bread or a tasty blood porridge. I really can recommend it.’
            Julius desperate moved his hand in Diana’s direction. ‘Diana, if we have to enjoy each other’s company for the next few days, I think it’s not the right tone to sing. Let’s use our energy to find a solution to our problem. Mercedes, could we find out in one way or the other where what has happened with this second box of Pandora?’
            Mercedes sighed. ‘There are a few persons who maybe know something more, but if they want to say it is another question. I know a few Mantike’s, they are divine messengers. They are not so trustworthy and they don’t like our kind if you understand what I mean. Then you have some Oracles, but they speak in such a strange tongue you need time to see through their clues. These are all possibilities. Oh, yes, I think of something else. There’s always of course The Water of the Lost Sighs.’
            ‘The Water of the Lost Sighs? Who has invented that name? What special thing does that water do that can help us in this matter?’ Diana was extremely skeptical about Mercedes’ propositions and Julius could hear it in her reaction. The ironic sound of her words was clearly audible.
            ‘I don’t know either. I once read about it in the writings my mother has left me. I don’t know where it’s situated but according to the documents in my possession this water would have special characteristics during a few days in the year.’
            ‘How do you mean?’ Julius, who was less catty than Diana wanted to hear more of this supernatural phenomenon.
            ‘The Lost Sighs are pointing to things that we have lost. The water mirrors an image of the place or the means to find these things back. Even if we know where this water is situated, it’s still guessing. On the other side, images could say more than mysterious words.’
            Diana had cooled down and started to realize that her attitude wasn’t conducive to come to a solution. ‘Do you have these writings with you? Maybe we can put our heads together and look if can find the place to speak of our own sigh.
            ‘I never leave without my mother’s book. I’ll get it out of my luggage and then you read for yourselves the passages where she talks about this well.’
            Mercedes hurried to her bedroom to fetch the book. Meanwhile, Diana used the time to ventilate her suppressed feelings. ‘If I hear her talking, all I can do is sigh. Who still believes in these old prophecies? We live in the 21st century!
            ‘Darling,’ Julius said in a tired voice,’ who of the mortals believes in nightwalkers or wolf-witches if you would hold an inquiry? Right, nobody. And I think, however, we really do exist. This morning pinching my arm, it still hurt. So I’m practically sure I’m not dreaming.’
            Diana’s eyes were flickering. ‘You made your point, Julius. You’re right, of course, but don’t overdo it. As of the moment this wolf-witch-women-being tries to charm you or comes too close, I’ll slash her throat open and drink her blood.’
            Mercedes who just entered the room again looked at them with a grin on her face. ‘Have I heard correctly, is someone thirsty here?’


            From a place higher on the hill, Vladimir Sango had watched the arrival of the lonely red wolf. His thirst was satisfied otherwise he had attacked this beast also. It was good that somebody could witness of the bloodbath he had caused. Somebody had to tell about his deeds. The fear that would reign was one of the things which would help creating a new climate. An atmosphere of uncertainty, a state of being that would make every night creature look over their shoulder. It wouldn’t help, they couldn’t match his supremacy. Later on, when he would possess the last box of Pandora, even less.
            He saw the wolf searching through the battlefield. The beast halted before some of the victims, pushed with his snout against their remains. Eventually, the wolf howled at the moon, a sinister sound that had no effect on Vladimir Sango. This sound was music to his ears. The sorrow and the anger that he heard in it, fed the fire that burned inside his body. From his hiding place, he smelled the scent of blood at the foot of the hill. Dead Man’s Hill, a beautiful name but from today on it should be called Dead Wolf’s Hill.
            Vladimir Sango, since he had taken the identity of Daniël Ainsworth, did have the opportunity to bathe in the blood of his enemies. The nightwalkers were certainly aware of his presence. Today the werewolf community would be frightened about what had happened. The many victims would keep the fear awake with these despicable creatures.
            He couldn’t make much of the words of the Oracle Pitja. His rage because of her disappearance from her nest and the undermining of his intention to end her life, had vanished. He remembered her mysterious answer word for word.

‘The box you can see and take and still it will impossible. The one who tries it will be struck by a storm of sounds and will be locked in. She’s buried under a pyramid and opens in a strange saying. There you will find the box that you searching for.’

            His memories which went back centuries talked about a solitary hermit somewhere in the mountains. A man who knew many secrets once had sold his soul to the devil to live forever. As far as his memory recalled, this was right, this recluse existed still today. Maybe he could make something out of Pitja’s mysterious words. The advantage of having many identities was that he possessed an immense memory. The proverbial needle in a haystack, he could easily find, at least if he knew where to find the haystack. He suddenly felt the urge to make a trip to the Pyrenees.

© Rudi J.P. Lejaeghere

Bloeddorst: Hoofdstuk 10


            Marcel Thibodaux kromde zijn rug. In het licht van de volle maan en afgeschermd van de bewoonde wereld door een bos bomen, voelde hij de kracht van de transformatie. Pijnloos was het niet, allesbehalve. Hij voelde tot in het diepste van zijn wezen dat zijn bottenstructuur veranderde. Zijn handen en voeten vloeiden uit en werden smaller, zijn spieren pasten zich aan, terwijl hij kreunde en zijn lichaam probeerde de scheurende uitrekking te verwerken. Hij voelde zijn zintuigen aanscherpen. Hij rook zijn omgeving alsof het een dampende stoofschotel was die pas was opgediend. Hij hoorde de eekhoorn vluchten in de eik rechts van hem, hij zag de uil over de open plek zweven en een muis mee klauwen, die piepte en krijste in doodsangst. Onbewust klauwde hij met voorpoten in de grond.
            Toen de verandering volledig was, stak hij voorzichtig zijn snuit in de lucht. Hij kon zijn soortgenoten ruiken. Het spoor was sterk en opwindend, het had iets seksueels, iets dat hem opwond. Hij kreeg een onweerstaanbare drang, toen zijn blik zich richtte op de maan en de kreet die hij uit zijn keel wou persen kwam er uit als de huil van de wolf die hij nu was. De bruinrode kleur van zijn pels blonk in het jonge maanlicht. Zijn gevoelig gehoor ving een antwoord op. Witte Bliksem en Eenoog hadden zich met hun achterban verzameld aan de voet van de Dodemansheuvel. Hij snoof de geur van de nacht op en gromde even zijn tanden bloot. Het voelde goed en alle beslommeringen van de voorbije dag, vielen als een dode huid van zijn lichaam. Terwijl hij tussen de bomen en struiken rende, voelde hij zich vrij. Vrij van de beperkingen van zijn menselijke gestalte, onttrokken aan de beperkingen dat dit lichaam stelde. Straks zou hij neus aan neus staan met zijn echte zielsgenoten. Hij zou hun geur opsnuiven en zijn territorium afbakenen met een spoor van zijn urine. Hij vreesde niemand en iedereen die zijn naam kende, zei dat Rode Tand de gevaarlijkste weerwolf was in Noordelijk Europa. Zelfs zijn dierlijke soortgenoten vreesden zijn tanden, die scherper en groter waren dan het gevaarlijkste roofdier die in deze streken te vinden was.
            ‘Ik kom, Eenoog, Witte Bliksem. Houd een plaatsje vrij op de flank van Dodemansheuvel. We zullen samen rennen onder de volle maan vanavond en als het geluk ons meezit, zullen we drinken van het bloed van dezelfde ree die we zullen doden.’
            In plaats van een antwoord, hoorde hij plotseling het angstig kloppen van de wolvenharten in de verte. Verrast en verbaasd stopte hij midden in zijn ren. In zijn snelheid schoof hij nog wat uit op de natte bladeren. Iets was verkeerd. Normaal gezien zou hij de jonge stem van Witte Bliksem horen die hem zou uitdagen voor de jacht, arrogant zoals de jonge wolf nu eenmaal was. Of de verzoenende stem van Eenoog die zou oproepen om voorzichtigheid met de ervaring die de oude wolf in zich had.
            Nu hoorde hij enkel het roffelend geluid van de paniek, hij voelde de verrassing en de ontzetting over wat er gebeurde. Maar na een paar minuten stierf zelfs dit geluid uit. De stilte was volledig en onheilspellend. Een wolk trok voor de maan, een teken aan de wand. Hij hoorde de angst in zijn eigen keel kloppen in het verhoogde ritme van zijn hartslag. Rode Tand begon te rennen zoals hij nooit had gedaan. Hij voelde de schrammen van de doornige struiken die langs zijn gespierde lichaam scheurden. Het kraken van dode twijgen die door zijn snelheid in het rond vlogen. Hij kon zich niet inbeelden wat er gebeurd was, maar zijn instinct zei hem, dat hij het ergste mocht verwachten.
            Tien minuten later stond hij aan de voet van Dodemansheuvel en aanschouwde het slagveld. Niets bewoog nog. Uit de opgereten lijven van zijn soortgenoten dampte het nog warme bloed uit hun opengescheurde buiken in de koude nacht. Sommige kon hij gewoon niet meer herkennen omdat ze in zoveel stukken waren, dat zelfs een familielid ze niet meer zou kunnen identificeren. Na een paar passen zag hij Eenoog liggen. De beste adjudant die hij ooit had gehad. Een weerwolf van de eerste generatie die ooit een oog had verloren aan het gevecht om de leiding van de roedel. Een gevecht dat Rode Tand had gewonnen. Eenoog had nooit wrok gekoesterd, integendeel, hij had zich volgens de regels volledig onderworpen aan de uitkomst van het gevecht. Wat verder zag hij de resten van Witte Bliksem. Zijn witte vacht was besmeurd met zijn eigen bloed, dat donker kleurde in het licht van de maan. Het vlies van de dood lag reeds op zijn open ogen. De beelden van de slachting waren messcherp en sneden wonden in zijn geheugen, waar ze geëtst waren voor zo lang hij ook maar zou leven.
            Hij telde op zijn minst dertig slachtoffers. Juist kon hij het niet zeggen, vanwege de vele uiteengescheurde lichamen. De nacht zou lang worden. Hij wist dat hij hiervan de sporen zou moeten uitwissen. De sterfelijken zouden hiervan iets maken wat het niet was, wanneer de lichamen terug zouden transformeren. Hij zou zo vlug mogelijk om hulp moeten rennen. Nadat hij met deze hulp de laatste eer aan zijn vrienden zou hebben bewezen, zou de weerwolvengemeenschap van Roskam dringend moeten samenzitten en besluiten wat er gedaan moest worden. Dit mocht niet meer gebeuren. Nooit meer!


            Na de vergadering die Dragosj samen had geroepen, hadden Julius en Diana, Mercedes uitgenodigd om in hun huis te verblijven. Zolang ze niet wisten hoe ze zouden reageren tegen hun gemeenschappelijke vijand, zou het verstandig zijn om in elkaars buurt te blijven. Niet alleen om elkaar te beschermen maar ook om zo vlug mogelijk te kunnen reageren op iedere gebeurtenis.
            ‘Ik wil jullie niet tot last zijn,’ sprak Mercedes toen ze aankwam in de ondergrondse schuilplaats van Julius en Diana. ‘Ik weet dat voor jullie moeilijk moet zijn. Het is voor mij ook niet gemakkelijk om…mijn natuurlijke instincten tegen te spreken.’ Ze had waarschijnlijk iets ander willen zeggen, maar omwille van de vrede had ze zich tactvol uitgedrukt.
            ‘Geen probleem, Mercedes,’ antwoordde Julius, ‘we hebben hier plaats genoeg en ik veronderstel dat we hier veilig zijn. Alhoewel veilig een relatief begrip is de laatste tijd.’
            Diana was, ondanks het feit dat ze begreep dat Mercedes best bij hen verbleef, wat minder verheugd met haar gezelschap. ‘Ik heb nog een extra slaapkist staan als je dat verkiest,’ probeerde ze wat sarcastisch. Het feit dat Mercedes een wolfheks én een vrouw was, speelde een grote rol in haar gevoelens ten opzichte van haar. Zij had de blikken van Julius gezien tijdens de vergadering en ze wist genoeg. Niet dat Julius iets zou proberen, maar de gedachte alleen maakte haar kregelig.
            ‘Wat eet je het liefst? Bloedworst, bloedbrood of een lekker bloedpapje. Ik kan het je echt aanbevelen.’
            Julius zwaaide even vertwijfelend met zijn hand naar zijn gezellin. ‘Diana, als we hier een aantal dagen van elkaars gezelschap zullen moeten genieten, denk ik niet dat dit de juiste toon is om aan te slaan. Laten we onze energie gebruiken om een oplossing te zoeken voor ons probleem. Mercedes, kunnen we op een of andere manier uitvinden waar die tweede doos van Pandora terecht is gekomen?’
            Mercedes zuchtte. ‘Er zijn een aantal personen die misschien iets meer weten, maar of die het ons willen zeggen is een andere zaak. Ik ken een paar Mantike’s, dat zijn voorspellers. Die zijn niet zo nauwkeurig en ze houden niet van onze soort, als je begrijpt wat ik bedoel. Je hebt dan nog een aantal Orakels, maar die spreken in zo’n vreemde taal, dat je toch wat tijd nodig hebt om hun aanwijzingen te doorgronden. Het zijn allemaal mogelijkheden. Oh, ja, ik denk plotseling nog aan iets. Er is natuurlijk Het Water van de Verloren Zuchten.’
            ‘Het Water van de Verloren Zuchten? Wie heeft die naam uitgevonden? Wat doet dat water voor speciaals dat het ons in deze zaak enigszins kan helpen?’ Diana was uiterst sceptisch over de voorstellen van Mercedes en dat hoorde Julius ook in haar reactie. De ironische toon in haar woorden was duidelijk merkbaar.
            ‘Ik weet het ook niet. Ooit heb ik er iets over gelezen in geschriften die mijn moeder mij heeft nagelaten. Ik weet niet waar het zich bevindt, maar volgens de documenten in mijn bezit zou dit water een paar dagen in het jaar speciale eigenschappen hebben.’
            ‘Hoe bedoel je?’ Julius die minder kattig reageerde dan Diana wou toch iets meer van dit bovennatuurlijk verschijnsel horen.
            ‘De Verloren Zuchten duiden op dingen die verloren zijn gegaan. Het water spiegelt je een beeld van de plaats of het middel om die dingen terug te vinden. Zelfs indien we weten waar dit speciale water zich bevindt, blijft het nog altijd raden wat het betekent. Aan de andere kant zeggen beelden misschien iets meer dan geheimzinnige woorden.’
            Diana was iets afgekoeld en begon te beseffen dat haar houding niet echt meewerkte om tot een oplossing te komen. ‘Heb je die geschriften bij? Misschien kunnen we de koppen samen steken en kijken of we de plaats vinden waar we onze eigen verzuchting kunnen laten horen.’
            ‘Ik ga nooit zonder mijn moeders boek op stap. Ik haal het even uit mijn bagage en dan kan je zelf de passages lezen waar ze het over deze bron heeft.’
            Mercedes haastte zich naar haar slaapkamer om het boek te halen. Ondertussen maakte Diana gebruik om haar opgekropte gevoelens wat te ventileren. ‘Als ik haar zo bezig hoor, dan kan ik zelf niet anders dan zuchten, wie gelooft nog in deze oude voorspellingen. We leven in de 21e eeuw!’
            ‘Schat,’ zei Julius op een vermoeide toon, ‘wie van de stervelingen gelooft er in nachtwandelaars of wolf-heksen als je een enquête zou doen? Juist, niemand en ik denk nochtans dat we echt bestaan. Deze morgen als ik in mijn armen kneep, deed het nog altijd pijn. Dus ik ben praktisch zeker dat ik geen droom ben.’
            Diana’s ogen flikkerden. ‘Je hebt je punt gemaakt, Julius. Je hebt natuurlijk gelijk, maar je moet niet overdrijven. Van het moment dat dit wolf-heks-vrouw-wezen je probeert te charmeren of maar iets te dicht bij je komt, rijt ik haar keel open en drink ik haar bloed.’
            Mercedes die juist de kamer weer binnen kwam, keek hen met een grijns op haar gezicht aan. ‘Heb ik het goed gehoord, had er iemand dorst?’


            Vanuit een plaats hoger op de heuvel had Vladimir Sango de aankomst van de eenzame rode wolf gezien. Zijn dorst was gelest, anders had hij dit beest ook aangevallen. Het was goed dat er iemand getuige was van het bloedbad dat hij had aangericht. Iemand moest kunnen vertellen over zijn daden. De angst die zou regeren, was een van de dingen die zou meehelpen aan het creëren van een nieuw klimaat. Een klimaat van onzekerheid, een sfeer dat ieder nachtwezen over zijn schouder zou doen kijken. Het zou echter niet baten, zij waren geen partij voor zijn overmacht. Straks, als hij de laatste doos van Pandora zou hebben, nog minder.
            Hij zag de wolf door het slagveld zoeken. Het beest bleef bij een aantal van de slachtoffers staan, porde met zijn snuit in hun overschotten. Uiteindelijk huilde de wolf naar de maan, een onheilspellend geluid dat echter geen effect had bij Vladimir Sango. Dit geluid was als muziek in zijn oren. Het verdriet en de woede die er in door klonk voedde het vuur dat binnen in zijn lichaam brandde. Hij rook van uit zijn schuilplaats de geur van het bloed aan de voet van de heuvel. Dodemansheuvel, een mooie naam, maar vanaf vandaag zou het beter Dode Wolfsheuvel heetten.
            Vladimir Sango had sinds hij de identiteit van Daniël Ainsworth had overgenomen, zich kunnen wentelen in het bloed van zijn vijanden. De nachtwandelaars waren zich nu wel bewust van zijn aanwezigheid. Vandaag zou de weerwolvengemeenschap met vrees spreken over wat er gebeurd was. De vele slachtoffers zouden de vrees wakker houden bij deze verachtelijke wezens.
            Hij had weinig kunnen maken uit de woorden van Pitja, het Orakel. Zijn woede omtrent haar verdwijning uit haar hol en de ondermijning van zijn bedoeling om haar leven te beëindigen, was verdwenen. Hij herinnerde zich woord voor woord haar geheimzinnige antwoord.

De doos is er om zo te zien en weg te nemen en toch kan je het niet. Wie het toch probeert zal getroffen worden door een storm van geluiden en ingesloten worden. Ze ligt begraven onder in een piramide, die men opent met een vreemde spreuk en daar zal je de doos vinden die je zoekt.’

            Zijn herinneringen die eeuwen teruggingen, spraken van een eenzame kluizenaar in de bergen. Iemand die vele geheimen kende, die ooit zijn ziel had verkocht aan de duivel om eeuwig te mogen leven. Voor zover zijn inlichtingen juist waren, bestond deze solitair nog altijd. Misschien kon hij iets doen met de mysterieuze woorden van Pitja. Het voordeel van zovele identiteiten bezit te hebben was dat hij beschikte over een immens geheugen. De spreekwoordelijke speld in de hooiberg kon hij gemakkelijk vinden, op zijn minst als hij wist waar de hooiberg zich bevond. Hij had plots zin om een reisje te maken naar de Pyreneeën.

© Rudi J.P. Lejaeghere


Stone: Chapter 10


            It had been difficult times for Master Mercandor Filiander. His old age didn’t agree with the activities Charles Stone had ordered him. Fortunately, he could pass the experience he had in preparing expeditions to some of his loyal servants. In this way, he succeeded to prepare everything in the time he was given.
            The sun had hardly begun his ascension above the horizon or the detachment soldiers stood ready before the gates of the castle. Their horses were as fresh as could be and they were also impatient to leave. The metal of the warriors shined in the first sunbeams of the morning. High up in the watchtower of the Kings castle one of the sentries blew the sign of the Prince on his horn. Everybody was there even the old Filiander who obviously had a problem to find the best posture sitting in the saddle. Lack of sleep was the least of his worries. Becoming older he didn’t need it as much as before. However, he terribly hated horse riding. He would never admit it. Not even to the Prince. Certainly not to the Prince, he thought while for the umpteenth time he was searching to sit in good posture on his saddle.
            The only one, who was missing, nonetheless they had already twice announced him on the watch tower, was Charles Stone, the heir to the throne personified by King Conrad. Fortunately, the soldiers had the discipline the stay and stand still during a long period. Filiander, however, cursed under his breath because the arrogant prince royal never took anything into account.
            Eventually, he came galloping out of the Royal stables together with his personal guards. Without looking at Master Filiander, who had it difficult to hide his displeasure, he passed him as if he didn’t exist. He fed in the middle of the division as a protection and gave the signal to the leader of the group they could go.
            Along the way that led out of the village, the inhabitants of Carpagio stood on both sides of the street. They had colorful pennants in their hands, which were passed around by servants from the King’s Palace. The faces weren’t in accordance with the colors of the pennants. Everyone knew the reputation of Charles Stone. There were not a lot who sympathized with him. Those who did keep it a secret, knowing they were a minority.
            Charles Stone waved undisturbed to the crowd who without enthusiasm were waving back with the colors of the Kingdom. The people were two borders of brown and green that were saying their goodbyes to the prince. Some had secretly been happy, that Charles Stone left Carpagio for a while. The tensed atmosphere that reigned after the death of King Conrad would be unloaded after his departure. After the last of the procession of soldiers had left the streets, people disappeared out of the street scene and after a quarter of an hour there was almost nobody anymore. The little flags decorated both sides of the streets as a tapestry of fallen leaves and were the only witnesses that something special had happened here.


            Moira Goldfoot had explicitly asked Tom Varsen and Jul Branden to not interfere during the incantation. She told them she would open one gate after another she and only she alone could close again. Behind these portals, the Other Side was situated, a place where recently deceased souls were sheltered. They were indeed harmless beings, still searching for a new place in another existence. However, in little corners and edges there were dark creatures who waited for an unguarded moment to escape and let loose their terror on the world of the mortals.
            Tom and Jul believed what she had said. They had seen she possessed a magical power. Brilliant clear beams she shot out of her hands, a deadly force against her possible enemies. Never before they had been witness to such a supernatural gift. They were impressed and looked in silence at the ritual of the Agoeteia.
            Moira had dragged both attackers outside with the help of Jul and Tom. Meanwhile, it was already early in the morning and the darkness of the night was setting out. The first birds whistled their songs and didn’t care about the scene that was happening down below them.
            The white witch kept her hand upon both dead warriors and murmured strange words. ‘Ke Tuna, Ke Tuna, mi nomi Moira, mi sumi imagori, Ke Tuna, Ke Tuna.’ Above both bodies the air began to tremble. A haze through which you still could see the other side, but blurred like through smoked glass. Shapes began to appear in the trembling air. Strange figures that were tumbling over each other and as Moira incanted louder and louder, took harder shape and made incomprehensible sounds. First, there was a low grumbling and it seemed to come right from the center of the earth. As the images became clearer, both men started to understand what was said. It sounded like the echo of Moira’s words. ‘KE TUNA, KE TUNA!’
            Suddenly, out of the haze, a strange being pushed his head outside. A cruel head with the snout of a wild boar and with two big fangs. On top of his head, it had two horns which curled as from a he-goat. Moira’s hands started with a series of strange movements when this creature tried to escape his shackles. The sweat was on her forehead and her golden amulet started to glow. Obviously this wasn’t the apparition she had hoped for. Just when the being, with devilish eyes, almost escaped his prison on the Other Side, gold and yellow strings like vine tendrils left her hands. With a last effort, Moira Goldfoot pushed the knot of golden vines deeper into the haze and with a last cry of despair the monster disappeared.
            Jul and Tom had withdrawn a few steps during the apparition of the creature. With open mouth, they had followed the battle between Moira and the thing. The warning Moira had given, had not been exaggerated. They would not be able to help her if the battle had ended badly for her. Her incantation hadn’t come to an end yet. She had only opened a door to the Other Side now and with beating one of the dark creatures, she had stated that no one would pass this way and escape, without her permission.
            A light that slowly became stronger filled the air above the death Dulka’s. A woman dressed in a radiant white dress, became visible and exited the window Moira had opened to the Other Side. Both men felt the enjoyable warmth that she radiated and they were immediately under her spell because of the look in her heavenly blue eyes.
            ‘Greetings, Mother Ke Tuna, you’re the woman who gives us life. Forgive me calling you back from the eternal rest. Your child, Agoeteia Moira Goldfoot, needs your help. Beware of mortals on their way to the Other Side. They are like the hornet during the winter, the migrating bird in the wrong place. Give me your insight, the reason of this abnormality. Why does the Dulka pass their frontiers?’
            The woman in white beamed as a clear day in the morning. She opened her mouth, but neither Jul nor Tom heard what she said. Moira furrowed her brow and kept her head a bit inclined. She obviously tried to hear something. Suddenly, without a warning, the image was being sucked back through the window Moira had opened. With a red glow that first shot as a flame through the portal the window to the Other Side closed with a loud thunder stroke.
            The force of the sound had blown both Jul and Tom from their feet. Surprised, but fortunately, unharmed, they looked at Moira, who, despite she hadn’t fallen, went down on her knees.
            Jul jumped up in less than no time and ran to her. He thought she was hurt and needed help. She pointed her arm to him with her fingers stretched out in a sign he had to keep some distance. Slowly and tired she stood up and her lips began to move silently. Incomprehensible words flew from her lips and in no time her strength came back to her.
            ‘I’m afraid, my friends,’ she suddenly spoke, ‘we have to face a dangerous enemy. You have seen that monster out of hell that looked through the gate when I began the incantation. It was ready to come out and to attack us. Somebody left instructions to this creature. Somebody with dark powers and who’s incredibly strong. One of them, I can handle without being in any trouble, but I fear the worst. Our White Mother, Ke Tuna, had been obstructed to speak. She’s one of the strongest transcendentally beings who’s on the Other Side now and who’s protecting us. Who is capable of such a thing, we have to fear.’
            Tom had listened to the explanation from Moira but looked baffled. ‘What does the Dulka want from us, or their leaders who had sent these men? We have nothing and what we have, we even have to share with our liege. There’s no richness to find amongst us or it should be with the nobility. They have their own army to fight for them, so it will not be that easy, even for these fierce warriors, to obtain their goods in an open battle.
            Jul Branden nodded to show his approval with Tom’s wise words. ‘You may not forget you can hear and see these soldiers from far away. They aren’t dwarfs after all. I’m even surprised that they could attack us so unexpectedly last night. If you hadn’t intervened, My Lady, we were already travelling to the Other Side.’
            Moira Goldfoot looked worried into the direction of the Dulka’s. ‘In any case, I felt the power of magic. Old magic that’s on the side of Evil. It felt as rotten meat, just like the face of Death. A force that irreversible gulps you down and digests you from the inside out, once you let it in. It is gangrene, you can’t cure it once you got it. Evil has seen you, it knows your faces.’
            Both men looked anxiously at her and to the place where they had seen the monster fighting the golden tendrils Moira had braided. They were just ordinary people, without supernatural forces, without magic. If such a being would attack them, they would be without a chance and not be able to cope.
            ‘Don’t fear, my friends. I know that such a creature will only attack my kind, the white witches and wizards, those who keep an eye on the world and protect from Evil. To be sure, I’ll accompany you on your voyage. It’s been a while I’ve been in Mandregon and an old acquaintance of mine lives there, I would like to ask for advice in this matter.
            ‘Also an Agoetja?’ Tom tried carefully.
            ‘It’s Agoeteia, Tom. And no, I wouldn’t say he looks like an Agoeteia. First of all, it’s a man and that doesn’t qualify him to be a part of our sisterhood. On the other side, he’s the perfect ally if it comes to a real confrontation. If you’re thinking I’ve got special powers, wait till you see him in action. He’s at least a dozen times stronger than the ordinary white witch that I am.’
            This conclusion was doubted by the two friends, but they believe from Moira he would be a good ally eventually in a battle against invading Dulka’s.
            ‘The only problem with Wizard Bali Korga, that’s his name, is that he probably will try to kill the moment he sees me!’ 

            Masaga, the red wizard, had squealed as a pig getting killed, not because someone tried it, but pure out of anger and frustration. He had studied the prophecies as well. Days, weeks he had bent over half destroyed writings only enlightened by the fluttering flame of a candle. He had used his red magic to mobilize his guardians on the Other Side. It was obvious that at this stage of their plans, the White forces would come forward. However, he had underestimated them in the person of Moira Goldfoot.
            ‘Lord Kulkadan,’ he greeted his master and sovereign when he entered his tent. He lowered the hood of his red habit and shook his wild black hair.
            ‘Master Masaga, what have the stars to tell us? Have you foreseen the future in their course or do you fear to tell me?’ A cruel laughing was accompanying his words.
            A fierce look on the face of the wizard witnessed of the opposite. His wild force wasn’t an adversary to his destroying magic. Kulkadan knew this, but they were both brewed in the same mug. The mug that was used to brew the Evil out of everything that was bad and rotten.
            ‘We’ll have strong opposition, my Lord. However, that will not prevail, that we will succeed. We only will lose more people we have expected. But I know this will not be a point to change our tactics. Or not?’
            Kulkadan looked straight in his eyes and his broad nostrils, pierced by a metal bar, quivered with restrained anger. ‘It may cost as much as necessary. Weapons, forces or even the best of my women, I’m planning the find the Stone of which the prophecies are speaking. Are you sure of the place where we can find the artifact, Master Masaga?’
            ‘As sure as I can read the stars, I’ve read the writings, Master. Just like the stars, they don’t lie. Their words become true by the day that still has to come. Just like today, meant tomorrow for the day we call yesterday.’
            The oracle words had the wrong effect on Kulkadan. ‘Enough of that incomprehensible gibberish. Read me the text again. Let me hear again, what those prophecies have to tell.’
            ‘As you command, my Lord.’ Masaga went to a little box on the table on the left side of Kulkadan’s tent. He opened the object and took a rolled-up parchment out of it. With respect, he unrolled the old writing and went a bit closer to a flaming torch.

            ‘So it is written, and so it will happen as it was meant to be. He, who will find the Stone that possesses the power of Creation, shall obtain the power over the World. Nobody will equal this person in power and influence because he’ll be able to create everything he wants, in the way he wants it and when he wants it. The Stone of Creation is unmistakably connected to the ring which is the symbol of the dominion of the World. Everyone will bow before his sovereign authority. So it is written, and so it will happen as it was meant to be.’

            Kulkadan had listened with closed eye. After the reading of the old prophecy he opened his eyes after which he looked at the red wizard. ‘And do the stars still tell you we have to go the island of Ralot? It’s a long voyage, dangerous to be conspicuous as you know. You have done your work very well, wizard. I’m pleased.’
            ‘Yes, the stars still tell we have to be on Ralot. The isle before the coast of Mandregon is without doubt the place where the Stone can be found. Where on the island, I don’t know. I’ve always been honest about that, prophecies are not that specific. It doesn’t work like that. Once we're there, there are means to look for lost objects. But that’s proceeding on things. There are a lot of factors that could influence fate. The White Powers are strong and will put up resistance. With your army and my magic we’ll beat them, forever. Nobody will be able to measure up to you, Master Kulkadan.’
            The Dulka was flattered and being content he laughed. ‘Come, my friend, let’s get drunk.’ He filled two mugs brimful with his best wine and gave one of them to Masaga. ‘To world domination!’
            ‘To world domination, Lord Kulkadan,’ the red wizard toasted while he secretly hid a mysterious smile behind his mug of wine.

© Rudi J.P. Lejaeghere