donderdag 19 februari 2015

De vrouw in het rood: Deel 41
















41.

            De rest was kinderspel. Ze hadden de slapende Madame Dupont in het busje gelegd. Katarina waakte er op dat men voorzichtig met haar omsprong. Na de harde ondervraging, weliswaar gevoerd met succes, had ze zich wat schuldig gevoeld. Ze wist wel dat de dame in kwestie een boontje had voor de minister waar er sprake van was op de tape, maar dat wou nog niet zeggen dat ze slecht was.
            Helmut en Jean-Pierre hadden zonder moeite haar terug weer op haar kamer gekregen, waar zij de rest van haar verdoving kon uitslapen. Jean-Pierre twijfelde er niet aan dat hij de tape in haar nachtkastje zou vinden. Katarina had een meesterrol gespeeld. Hijzelf zou ook door de knieën zijn gegaan bij zo’n ondervraging. Zonder moeite vond hij de derde tape onder een boek dat de dame waarschijnlijk ’s avonds in haar bed las.
            Nadat ze terug bij Katarina en Frau Bertha waren, hoorden ze dat Frau Bertha hen moest verlaten. ‘Ik heb morgen een verplichting die ik niet kan afzeggen. Moet mijn man bijstaan op een uitje samen met een aantal Europese ministers. Je kan moeilijk neen zeggen tegen deze voorname mannen en vrouwen. Als er iets is waar ik jullie mee kan helpen, bel me gerust op. Ik antwoord dan zo snel mogelijk. Ik heb jullie een kamer geboekt in het Carlton in het hartje van Monmartre. De Moulin Rouge en de Sacré Coeur bevinden zich op wandelafstand. Het is misschien een ideetje om de tijd te doden met een bezoek aan deze beide plaatsen. Geef gerust mijn naam als je een plaatsje voor een show in de Moulin Rouge wil vastleggen. Ze zullen je de beste plaatsen geven.’
            Nadat ze beiden afscheid hadden genomen van Frau Bertha, leek het of ze aan hun lot waren overgelaten. De Duitse vrouw had zo’n impact op de situatie gehad dat nu ze weg was, ze beiden even niet wisten hoe ze het hadden.
            ‘Wat nu?’ verwoordde Katarina de vraag die hen alle twee door het hoofd speelde. ‘Normaal gezien hebben we nog een paar dagen vooraleer we naar de nachtclub terug moeten waar we afgesproken hebben met de ontvoerders van moeder. Zouden we de raad van Frau Berhta opvolgen en ons wat ontspannen?
            ‘Laat ons misschien eerst naar het Carlton begeven en eens kijken of we daar wat te eten krijgen en een bed om wat uit te rusten. Ik voel mij bekaf met al die spanning van de laatste dagen.’ Hij keek even naar Katarina en zag de pretlichtjes in haar ogen. ‘Ik bedoelde werkelijk een bed voor te slapen, Kat…maar als je mij mijn vermoeidheid even kan doen vergeten dan is alles mogelijk, veronderstel ik.’
            Katarina lachte. ‘Onverbeterlijk, maar ik hou zoveel van je. Werkelijk, ik ben je echt dankbaar voor wat je voor mij hebt gedaan. Ik weet dat je dit niet hoefde te doen en toch ben je me gevolgd. Ik zal dit nooit vergeten, Jean-Pierre.’
            Ze nam hem dicht en kuste hem teder op de mond. Hij streelde haar lange zwarte haar. ‘Ik zou niet meer zonder je kunnen, Katarina. Laat ons nu eens gaan kijken welke kamer Frau Bertha voor ons heeft vastgelegd in het Carlton.
            Met de metro waren ze op korte tijd op wandelafstand van hun bestemming. Frau Bertha had hen een tweepersoonskamer besproken. De bedienden van het hotel waren uiterst vriendelijk en behulpzaam. Ze weigerden zelf de fooi die Katarina hen toestak met de mededeling dat Frau Hofmeister voor alles had gezorgd.
            Nadat ze de kamer hadden geïnspecteerd en hadden bemerkt dat alle luxe die ze maar konden dromen aanwezig was, fristen ze zich wat op en besloten om toch maar hun batterijen wat op te laden en vroeg in de veren te duiken. Eerst genoten ze nog van een exquise maaltijd in het restaurant die zich in hetzelfde gebouw bevond.
            Ze spraken af om ’s anderendaags de Sacré Coeur te bezoeken en misschien wat te shoppen. Het laatste was wel het voorstel van Katarina. Ze wou er even gewoon uit, wat dingen doen die ze op gewone dagen misschien ook zou doen. Even vergeten wat er allemaal op het spel stond. Een mens zou voor minder gek worden.
            Jean-Pierre belde voor een plaatsje in de Moulin Rouge voor de avond van de volgende dag. Toen hij eerst hoorde dat alles volgeboekt was, noemde hij de naam van hun weldoenster en wonder boven wonder hadden ze nog twee van de beste plaatsen beschikbaar. Zonder dat hij het wilde, moest Jean-Pierre glimlachen. Je moest genoegen nemen met de kleine pleziertjes in het leven. Meenemen wat je kon meenemen.
            Toen hij in de slaapkamer kwam, zag hij dat Katarina half ontkleed, in slaap was gevallen op bed. Ze moest doodmoe zijn geweest. Voorzichtig schoof hij de dekens van onder haar benen en dekte haar toe. Hij drukte een zachte zoen op haar voorhoofd. ‘Slaap zacht, Kat.’


© Rudi J.P. Lejaeghere

12/02/2015

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen