donderdag 4 december 2014

De vrouw in het rood: Deel 30















            De broche was mooi en groot en schitterde door de vele diamanten die er in verwerkt waren. Katarina had aan Jean-Pierre getoond dat de achterkant open kon en een kleine opening bevatte waarin zij de zender verstopte. Hij kreeg het oortje die al ontvanger moest spelen.
            Ze waren niet al te vroeg in de avond vertrokken nadat Katarina aan haar zus moeten beloven dat ze geen grote risico’s zouden nemen. Katarina had dit beloofd, wetende dat dit een leugentje om bestwil was. Vanaf nu was alles gevaarlijk. Monsieur Charles was een mysterieus en machtig persoon. Hij kon met zijn hypnose de meest diepe geheimen boven halen. Zij zou moeten sluw zijn en al haar vrouwelijke charme en verleidingstechnieken moeten toepassen.
            Jean-Pierre had met tegenzin met het plan toegestemd. Hij wist dat als ze de Barones wilden redden, ze tot het uiterste zouden moeten gaan. Die gangsters waren van geen kleintje vervaard en ze zouden niet aarzelen om haar te liquideren.
            Toen ze aan een verlaten fabrieksterrein kwamen, keek Jean-Pierre verbaasd naar zijn gezellin. ‘Is er hier echt ergens een feest? Je zou het op het eerste zicht niet zeggen.’
            ‘Wacht hier even, ik duw de code in van het hek, dan kunnen we het terrein op. Monsieur Charles heeft hier een van de loodsen omgebouwd als één van zijn verblijven, met alles erop en eraan. Aan de deur zullen we ook nog eens een  code moeten invoeren en schrik niet als je gefouilleerd wordt. Hij neemt geen risico’s. Ik hoop enkel maar dat hij al aanwezig is, hoe rapper we in actie treden, hoe vlugger we dit kunnen oplossen.’
            Ze had gelijk. Nadat ze op een paneel naast de ingangsdeur een code had ingetikt, klikte de deur open en werden ze in een kleine ruimte opgevangen door een kleerkast van een vent die hen vakkundig fouilleerde. De man nam ruim zijn tijd om Katarina af te tasten, meer dan nodig was en hij nam vooral zijn tijd om te kijken of zij niets verstopt had in haar boezem. Jean-Pierre wou de man bijna te lijf gaan, met alle risico van dien, maar een blik van Katarina bracht hem op andere gedachten.
            Nadat ze goedgekeurd waren, mochten ze de leefruimte binnen. Het had eigenlijk meer weg van een ruime zaal, waar her en der leefruimtes waren geplaatst. Zetels, tafels en andere meubels. Centraal was er een grote bar, waar drie mensen constant hun werk hadden aan het bedienen van de gasten. De zaal was goed gevuld met lachende en pratende mensen. Sommige koppeltjes zaten in een hoekje wat te stoeien met elkaar, zonder dat iemand er naar  om keek.        
            Katarina was de ruimte aan het afzoeken toen een stem hen even aan het schrikken maakte. ‘Wie we hier hebben. Juffrouw Katarina en haar pupil. Ik had je eerlijk gezegd niet verwacht. Heb je jouw moeder nog gesproken?’
            De vraag van Monsieur Charles kwam heel vlug, maar Katarina had dit blijkbaar verwacht. ‘Moeder stelt het goed, maar is na de razzia ondergedoken voor een tijdje. Ik moest je zeggen dat ze nog contact met je zou opnemen voor het einde van de maand, maar ze heeft met niet gezegd waarom.’    
            Monsieur Charles lachte. ‘Geen probleem, ik weet wat ze bedoelt. Ik ben blij dat ik wat vertrouwde gezichten zie. Meestal zijn het profiteurs die van mijn goedheid en mijn rijkdom willen mee genieten, maar echte vrienden heb ik niet veel. Kan ik jullie iets te drinken aanbieden?’
            ‘Dank je, Charles, maar Jean-Pierre moet ons maar iets gaan halen. Misschien kunnen wij ondertussen wat bijpraten en genieten van de avond. Jean-Pierre, wees lief, en haal ons een glas champagne en neem ook iets. Daarna kan je van het aanwezige gezelschap genieten, er is zeker wel een meisje bij die je leuk zal vinden.’
            Jean-Pierre moest even op zijn tanden bijten bij de arrogante toon van Katarina. Maar hij wist dat ze toneel speelde. Hij moest onderdanig en gedienstig overkomen. ‘Jazeker, Katarina, doe ik.’ Hij verdween en liet de twee achter in elkaars gezelschap.
            ‘Ik vond je vertoning op het kasteel laatstleden prachtig, Charles. Je weet de mensen echt steeds te verrassen met je gave. Eigenlijk als ik aan die avond denk, dan krijg ik het weer warm. Misschien is het ook omdat er hier zoveel mensen zijn.’ Ze waaierde met haar hand voor haar decolleté.
            Monsieur Charles had de hint begrepen. ‘Misschien kunnen we ons even afzonderen in mijn privéruimte. Daar is het koeler. Kom, mijn mooie Katarina.’ Hij nam haar arm in de zijne en ze gingen, nagekeken door Jean-Pierre met zijn twee glazen champagne, naar het einde van de zaal. Daar was een deur die toegang gaf tot de privéruimte van de artiest.
            Binnengekomen vleide Katarina zich in een lange divan, ervoor zorgend dat haar rode kleed mooi openviel door de split en met haar lange benen, bijna niets overliet aan de verbeelding.
            Charles schonk haar en zichzelf een whisky uit. Katarina zag dat het Achentoshan was. De enige driemaal gedistilleerde whisky uit Schotland. Lekker en duur goedje. Hij zette zich naast haar neer en legde zijn grote hand ostentatief op haar ontblote dij. ‘Heb je het nog altijd zo warm, liefje?’vroeg hij zeemzoet, terwijl zijn hand haar dij lichtjes streelde.
            ‘Maar Charles toch, ik krijg het nu zelfs nog warmer door…,’ en ze legde haar hand op de zijne. ‘Misschien heb ik gewoon te veel kleren aan. Ofwel ben je ondeugend geweest en heb je mij een suggestie ingefluisterd dat ik het daarom zo warm krijg. Ik weet dat je dat kan.’
            Katarina was haar offensief begonnen. Zou Charles erin lopen of zou hij onraad ruiken. Ze moest nu doorzetten. ‘Ik ben zeker moest je mij een geheim vertellen, dat ik het niet eens zou kunnen doorvertellen, je praat het mij toch gewoon het je hoofd met je hypnose.’
            Charles streelde nu haar andere dij, blijkbaar wou hij het traag spelen. Misschien dat dit hem opwond? ‘Inderdaad, liefje, ik mag je alles vertellen, ik heb de macht om iemand iets te laten doen maar ook om hem iets te laten vergeten. Wil je misschien een proefje van mijn kunnen zien?’
            ‘Heb je een kluis waar je al je geheimen opsluit?’ Katarina’s hart bonkte in haar lijf. Als hij hier niet op inging, was alle moeite voor niets.
            ‘Natuurlijk heb ik dat. Die staat in de ruimte hiernaast trouwens. Een man van mijn standing heeft veel te veel waardevolle objecten die hij zomaar niet kan laten rondslingeren. Verklaar je nader, wat wil je dat ik doe?’
            ‘Als je mij nu de code van je kluis geeft en ik herhaal ze tot ik dat ze van buiten weet. Kan je het dan uit mijn geheugen wissen. Ik denk van niet, maar…’
            ‘Maar Katarina toch, dat is een fluitje van een cent. Maar als je me niet op mijn woord gelooft, wel de code is 45279. Herhaal die maar zoveel als je wil en dan praat ik je dat wel uit je hoofd.’ Hij lachte voluit. Blijkbaar vond hij dit wel lachwekkend.
            Katarina had wat ze nodig  had. Voor de vorm deed ze alsof ze het nummer een aantal keer herhaalde. ‘Oké, doe je ding dan maar, ik zal je bewijzen dat ik het nog herinner nadien. Dan moet je toch nog je code veranderen. Voor wat zullen we wedden?’
            Monsieur Charles grijnsde tevreden en antwoordde: ‘Voor jou, Katarina, voor jou!’

© Rudi J.P. Lejaeghere
27/11/2014



Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen